Το κανάλι και το μπαλάκι

…. Έτοιμος για άλλη μία;
Ο Μιχάλης έβαλε όση μαεστρία είχε σε αυτή την μπαλιά. Το μεγάλο μπαλάκι έφυγε από το χέρι του με πολύ δύναμη και αρκετό φάλτσο. Φαινόταν σίγουρος αυτή τη φορά δεν θα το έπιανα.
Όμως εγώ είχα διαφορετική γνώμη. Συγκεντρώθηκα στο μπαλάκι, τα μάτια μου εστιάστηκαν σε ένα σημείο στο κέντρο του, η σκέψη μου μπήκε μέσα του και γαντζώθηκε του πάνω στην άσπρη λαστιχένια καρδιά του. Προσπάθησα να αποκτήσω τον έλεγχο της πορείας του και να υπολογίσω την ταχύτητά του. Την κατάλληλη στιγμή έκανα την κίνησή μου. Οι νευρώνες μου πρόσταξαν τους μυς μου : Τώρα! Εκτινάξου!

Το σώμα μου ήρθε σε σχεδόν οριζόντια θέση, το αριστερό χέρι τεντώθηκε, η παλάμη άνοιξε, υποδέχθηκε το μπαλάκι και αμέσως μετά τα δάχτυλα έκλεισαν γύρω του όσο χρειαζόταν για να το κρατήσουν μέσα στη χούφτα μου.Καθώς προσγειωνόμουν πάνω στα μαλακά στρώματα άκουσα το Μιχάλη : Καταπληκτικό Πιάσιμο!


…. Δεκαπέντε λεπτά μετά το δοκιμαστικό γύρισμα είχε πλέον τελειώσει και περίμενα να έρθει ο Διευθυντής Παραγωγής του καναλιού. Τι απίστευτη μέρα! Για άλλο σκοπό είχα έρθει στο κανάλι και τώρα ήμουνα έτοιμος να δεχθώ ρόλο σε ταινία! Οι σκέψεις μου έτρεχαν σαν τον … Βέγγο και προσπαθούσα να θυμηθώ πως είχαν ξεκινήσει όλα.

Η αρχική συνάντηση είχε κανονιστεί με τον Διευθυντή Πληροφορικής για να μιλήσουμε για εκπαίδευση του προσωπικού. Είχα φτάσει στην ώρα μου, όμως επειδή ένα προηγούμενο ραντεβού καθυστερούσε να τελειώσει, ο Αλέξανδρος ο βοηθός του, προσφέρθηκε ευγενικά να μου κάνει μια ξενάγηση στα πλατώ του καναλιού.
Φτάσαμε σε ένα χώρο όπου γυριζόταν ένα δοκιμαστικό για μια νέα παιδική τηλεταινία. Ψηλά γύρω στα τέσσερα μέτρα, οχτώ μεγάλοι προβολείς έριχναν το λευκό ψυχρό φως τους στο χώρο. Από εκεί και πάνω όλα ήταν σκοτεινά και μόλις που μπορούσα να διακρίνω τα στηρίγματα των προβολέων. Πως καμιά φορά ο ήλιος τρυπάει τα σκούρα σύννεφα και ρίχνει τις ακτίνες του σε ένα σημείο; Έτσι φαινόταν το δυνατό φως από τους προβολείς να πέφτει στο πλατώ.
Στην μία μεριά υπήρχαν αρκετά στρώματα γυμναστικής κολλητά το ένα δίπλα στο άλλο, σαν μπλε αφράτα μπακλαβαδάκια. Απέναντι προς τα αριστερά ήταν μία κάμερα και προς τα δεξιά άλλη μία. Απέναντι ακριβώς στο κέντρο ήταν ένας τεχνικός παραγωγής, ο Μιχάλης που πέταγε μεγάλα μπαλάκια σε όσους έκαναν δοκιμαστικό και ήταν επάνω στα στρώματα. Αναρωτήθηκα μέσα μου πόσα μπαλάκια να είχε ρίξει έως τώρα.
Με τον Αλέξανδρο είχαμε καθίσει λίγο πιο πίσω από τα στρώματα και βλέπαμε τους υποψήφιους για το ρόλο στην παιδική ταινία που προσπαθούσαν να πιάσουν τα μεγάλα μπαλάκια . Καθώς πολλά από τα μπαλάκια ξέφευγαν και έρχονταν προς το μέρος μας, χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια και εντελώς μηχανικά έπιανα μερικά, άλλα με τα χέρια και άλλα με τα πόδια.

Ο Αλέξανδρος μετά από λίγο είπε με έκδηλη την έκπληξή του: «Φαίνεσαι καλός, έπαιζες τερματοφύλακας;».
Η απάντηση-ατάκα βγήκε χωρίς καθόλου σκέψη: «Δεν έχεις ακούσει για τον άγνωστο προπονητή του Νικοπολίδη; Όχι δεν έπαιζα τερματοφύλακας, αλλά μικρός ήμουν καλός στα μήλα!»

Δεν θυμάμαι πως έγινε αλλά φαίνεται ότι οι αποκρούσεις μου προκάλεσαν την προσοχή του Μιχάλη, ο οποίος μόλις έφυγε και ο τελευταίος υποψήφιος ήρθε να συστηθεί. Θυμάμαι ότι μετά από λίγο ο Αλέξανδρος κρατούσε το σακάκι , τη γραβάτα μου και το ντοσιέ με τα περιεχόμενα των μαθημάτων που θα συζητούσαμε με το Διευθυντή του. Εγώ είχα πάρει τη θέση μου πάνω στα στρώματα και ο Μιχάλης ετοιμαζόταν να ρίξει το πρώτο μπαλάκι ….

Καθώς σκεφτόμουν ότι όλα ήταν σαν ένα όνειρο, μια παιδική κραυγούλα και ένα απαλό αλλά συνάμα έντονο άγγιγμα στον αριστερό μου ώμο επιβεβαίωσαν αυτή τη σκέψη μου :

«Βασίλη μου, κλαίει η Εβελίνα. Μπορείς να πας; Έχω πάει ήδη 5 φορές τη νύχτα!»

Αισθάνθηκα τα δάχτυλά μου ν' ανοίγουν και το μπαλάκι να γλιστράει από το χέρι μου.Το ένα βλέφαρο αρνιόταν να ανοίξει. Το άλλο μετά βίας κατάφερε να κοιτάξει τους θολούς αριθμούς στο τετράγωνο ρολόι-ξυπνητήρι. Ήταν λίγο πριν τις 5 το πρωί. Ήταν η ώρα που από «ονειρικός» τερματοφύλακας σε παιδική ταινία, έπρεπε να παίξω τον πραγματικό ρόλο του στοργικού πατέρα και συζύγου.

Μετά από μισή ώρα και με ένα φλιτζάνι πράσινο τσάι ξεκίνησα να γράφω αυτή την ανάρτηση, έτσι όπως το όνειρο ήταν ακόμα νωπό στο μυαλό μου.

Κάπως έτσι ξεκίνησε το Σαββατιάτικο πρωινό.

Εσείς πρωταγωνιστήσατε σε κάποιο τρελό όνειρο εχθές ή έστω πρόσφατα;

About the movie:
Όντως ήμουν καλός στα μήλα μικρός.
Ένα γνωστό τηλεοπτικό κανάλι είναι όντως πελάτης μου.
Τα μπακλαβαδάκια μου αρέσουν. Όμως όχι με γεύση στρώματος γυμναστικής!
Η Άσπα είχε όντως σηκωθεί πάνω από 5 φορές τη νύχτα για να ηρεμήσει την Εβελίνα.

Καλό τριήμερο και καλά Κούλουμα!