ESARINTUL OMDPCFBVH GJQZYXKW

Ο τίτλος τράβηξε την προσοχή σας;

Αυτό είναι το ιδιαίτερο αλφάβητο που χρησιμοποίησε ο Ζαν-Ντομινίκ Μπομπί για να «γράψει» το βιβλίο ΤΟ ΣΚΑΦΑΝΔΡΟ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ.

Το βιβλίο το είχα διαβάσει 10 ίσως και περισσότερα χρόνια πριν. Εχθές το πρωί τα μάτια μου το εντόπισαν στα ράφια της βιβλιοθήκης και είπα να το διαβάσω πάλι. Σε λιγότερο από δύο ωρίτσες το είχα κάνει download από το χαρτί στο … σκληρό μου! Η σωστή έκφραση είναι στο μαλακό μου εγκέφαλο που βρίσκεται μέσα στο σκληρό μου κρανίο, αλλά τέλος πάντων.

Για όσους δεν γνωρίζουν το βιβλίο και την πραγματική ιστορία στη οποία αναφέρεται:

Ο Ζαν-Ντομινίκ Μπομπί ήταν αρχισυντάκτης του γνωστού περιοδικού ELLE. Το Δεκέμβριο του 1995 και ενώ μαζί με το γιο του απολάμβανε μια αυτοκινητιστική βόλτα στη γαλλική ύπαιθρο, έπαθε βαρύ εγκεφαλικό.
Από το κώμα στο οποίο έπεσε, «ξύπνησε» ένα μήνα μετά στο δωμάτιο 119 σε ένα Ναυτικό Νοσοκομείο στις γαλλικές ακτές της Μάγχης.
Ήταν μεν ζωντανός αλλά εγκλωβισμένος στο ίδιο του το σώμα. Έτσι άλλωστε ονομάζεται και το σπάνιο σύνδρομο από το οποίο είχε προσβληθεί : Locked Ιn Syndrome. Ήταν μόλις 42 ετών.
Μπορεί να ήταν ζωντανός αλλά είχε μείνει παράλυτος από την κορυφή ως τα νύχια. Δεν αισθανόταν ούτε μπορούσε να λειτουργήσει κανέναν από τους μυς του. Σχεδόν δεν μπορούσε ούτε να αναπνεύσει. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κινήσει το αριστερό του βλέφαρο. Το σώμα του είχε γίνει η φυλακή του.

Το πνεύμα του όμως είχε μείνει άθικτο. Ήθελε να εκφραστεί, να αποδράσει. Αυτό το κατάφερε με τη βοήθεια μίας γλωσσολόγου που μέσα από το παραπάνω αλφάβητο του παρουσίαζε τα γράμματα σύμφωνα με τη συχνότητα που εμφανίζονται στην γαλλική γλώσσα.
Ο Μπομπί ανοιγόκλεινε το βλέβαρό του είτε για να επιβεβαιώνει είτε για να απορρίπτει το κάθε γράμμα.
Μ ία φορά για να πει «ναι», δύο φορές για να πει «όχι».
Έτσι γράμμα με το γράμμα δημιουργούσε τις λέξεις.
Λέξη με τη λέξη δημιουργούσε τις φράσεις και συνέχιζε τον αγώνα του :

Σκάφανδρο εναντίον Πεταλούδας.

Το ερμητικά κλειστό Σκάφανδρο ήταν το σώμα του μέσα στο οποίο ήταν εγκλωβισμένος.
Η Πεταλούδα ήταν το φτερούγισμα του μυαλού του που ήθελε να πετάξει στο χώρο ή το χρόνο, να πάει όπου θέλει.
Όσο και αν ο αγώνας φαινόταν άνισος, ο Μπομπί με τη δύναμη της ψυχής του κατάφερε να απελευθερώσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του και μετά από 3 μήνες «έγραψε» αυτό το συγκλονιστικό βιβλίο.

Ο Μπομπί περιγράφει ωμά την σκληρή καθημερινότητά του στο νοσοκομείο που πολλές φορές τον φέρνει στα όρια της απελπισίας.
Κάνει επίσης σύντομες αναδρομές στη ζωή του πριν την μοιραία εκείνη ημέρα και με ιδιαίτερη ευαισθησία καταγράφει τα συναισθήματά του.
Το τελικό μήνυμα που καταφέρνει να περάσει όμως, παρόλο την τραγικότητα της κατάστασης που βιώνει, είναι μήνυμα αισιοδοξίας και ελπίδας.


Ορισμένα αποσπάσματα από το βιβλίο :

«Προς το παρόν θα ήμουν ο ευτυχέστερος των ανθρώπων αν κατάφερνα να καταπιώ λίγο έστω από το σάλιο που πλημμυρίζει διαρκώς το στόμα μου»

«… με πιάνουν τα γέλια στη σκέψη πως στα σαράντα τέσσερά μου χρόνια, με καθαρίζουν, με γυρίζουν, με σκουπίζουν και με φασκιώνουν σαν να ήμουν βρέφος. … Την επομένη όμως, αυτή η ίδια διαδικασία αποτελεί για μένα το κορύφωμα της μιζέριας και της δυστυχίας και τότε ένα δάκρυ κυλάει στον αφρό ξυρίσματος που απλώνει ο νοσοκόμος στα μάγουλά μου.»

«…το εβδομαδιαίο μπάνιο με βυθίζει πότε στη θλίψη και πότε στην ευτυχία. Τη στιγμή της απόλαυσης, όταν βουλιάζω μέσα στην μπανιέρα, τη διαδέχεται γρήγορα η νοσταλγία: και λαχταρώ αβάσταχτα τα ατέλειωτα πλατσουρίσματα στην μπανιέρα μου, που αποτελούσαν την πολυτέλεια της προηγούμενης ζωής μου»

«Η κόρη μου, η Σελέστ, διηγείται πως πήγε η ιππασία της με το πόνι. Σε πέντε μήνες έχει τα γενέθλιά της: θα γίνει εννιά χρονών. Ο πατέρας μου μου λέει πόσο δυσκολεύεται να σταθεί όρθιος, πόσο τον πονάνε τα πόδια του. Είναι ενενήντα τριών. Αυτοί οι δυο είναι οι ακραίοι κρίκοι στη αλυσίδα αγάπης που με περιβάλλει και με προστατεύει»

«Ο Τεοφίλ, ο γιος μου, κάθεται φρόνιμα φρόνιμα δίπλα μου, το πρόσωπό του δεν απέχει ούτε μισό μέτρο από μένα. Κι εγώ, ο πατέρας του, δεν έχω πια τη δύναμη, δεν έχω το δικαίωμα ν’ απλώσω το χέρι μου και να χαϊδέψω τα πυκνά μαλλιά του, το χνούδι στο σβέρκο του, να σφίξω δυνατά στην αγκαλιά μου το ζεστό λυγερό κορμάκι του. Πώς να το πω; Τι λόγια να βρω να το περιγράψω;»

«Η ανάμνηση αυτού του γεγονότος μόλις τώρα μου ξανάρθε στο μυαλό, αφήνοντας ένα σημάδι διπλά οδυνηρό: τη νοσταλγία ενός παρελθόντος που έχει πετάξει οριστικά μακριά μου. Και τις τύψεις για όλες τις χαμένες ευκαιρίες. Ο ….συμβολίζει όλες τις γυναίκες που δεν μπορέσαμε ν’ αγαπήσουμε, όλες τις ευκαιρίες που δεν αρπάξαμε, όλες τις στιγμές της ευτυχίας που αφήσαμε να γλιστρήσουν μέσα από τα δάχτυλά μας. Σήμερα μου φαίνεται πως η ζωή μου ολόκληρη είναι μια αλυσίδα από τέτοιες μικρές αποτυχίες. Σαν την κούρσα, όπυ ξέροουμε από την αρχή το αποτέλεσμα, αλλά κάτι μας εμποδίζει και ποτέ δεν στοιχηματίζουμε σωστά.»

«Όταν η φασαρία σταματάει, όταν ξαναβρίσκω την ευεργετική ησυχία μου, μπορώ επιτέλους ν΄ ακούσω τις πεταλούδες που πετούν μέσα στο κρανίο μου. Θέλει προσοχή και ηρεμία ατυή η δουλειά, γιατί τα φτερουγίσματά τους μόλις που ακούγονται. Μια ανάσα λίγο πιο δυνατή από το συνηθισμένο φτάνει για να τα σκεπάσει, να τα σβήσει. Και στ’ αλήθει απορώ : η ακοή μου δεν βελτιώνεται κι όμως, τις ακούω όλο και καλύτερα. Φαίνεται πως έχω αφτί πεταλούδας.»

«Απομένω σκεφτικός, αμήχανος. Υπάρχουν τάχα σ’ αυτό το σύμπαν κλειδιά για το δικό μου σκάφανδρο; Γραμμή του μετρό δίχως αφετηρία και δίχως τέρμα; Υπάρχουν χρήματα ικανά να μου ξαναδώσουν την ελευθερία μου; Θα πρέπει να συνεχίσω το ψάξιμο. Σ’ άλλους κόσμους. Και ξεκινώ.»

Έτσι τελειώνει το βιβλίο του ο Μπομπί. Με ένα ξεκίνημα. Με ελπίδα.

Η έκδοση του βιβλίου προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον. Τα στοιχεία λένε ότι την πρώτη μέρα που κυκλοφόρησε πουλήθηκαν 25.000 αντίτυπα και άλλα 150.000 μέσα σε μία εβδομάδα. Όταν μίλησαν στον Μπομπί για αυτή την επιτυχία αυτός χαμογέλασε. Τρεις μέρες μετά πέθανε. Οι πεταλούδες του είχαν ολοκληρώσει τον σύντομο κύκλο της ζωής τους.

Την ανάρτηση αυτή την αφιερώνω σε όλους τους μικρούς και μεγάλους ήρωες που αγωνίζονται καθημερινά με αξιοπρέπεια ενάντια στις σοβαρές ασθένειες που τους ταλαιπωρούν.
Επίσης την αφιερώνω σε όλους αυτούς που όπως έγραψε ο Μπομπί φτιάχνουν μία «αλυσίδα αγάπης», βρίσκονται γύρω τους, τους υποστηρίζουν, τους βοηθούν και τους προστατεύουν.

Εύχομαι η ανάρτηση αυτή να σας συγκίνησε και όχι να σας στεναχώρησε.
Το πνεύμα και το μήνυμα της πεταλούδας είναι αισιόδοξο.
Το σώμα δεν μπορεί να φυλακίσει το πνεύμα.

Με αισιοδοξία λοιπόν σας εύχομαι καλή Κυριακή και καλή εβδομάδα!