Ντουκντουκ...Ντουκντουκ...Ντουκντουκ

Χρόνια είχα να ακούσω αυτό τον ήχο. Ντουκντουκ...Ντουκντουκ...Ντουκντουκ

Μία επαγγελματική συνάντηση με έφερε σήμερα στην Κάτω Κηφισιά. Όταν τελειώσαμε ο συνάδελφος μου πρότεινε να με αφήσει με το αυτοκίνητο στην Κηφισίας για να πάρω το λεωφορείο, αλλά προτίμησα το Σταθμό του ΗΣΑΠ στην Κηφισιά για να πάρω από εκεί το τρένο.

Μετά από λίγο βρισκόμουν καθισμένος δίπλα στο παράθυρο στην αριστερή πλευρά του βαγονιού.Το τρένο ξεκίνησε νωχελικά και το βλέμμα μου εστίασε στις ράγες που απομακρύνονταν αντίθετα με την κίνηση του βαγονιού. Η μέρα ήταν υπέροχα φωτεινή και ο μεσημεριανός ήλιος ζέσταινε γλυκά με τις ακτίνες του το παράθυρο. Αν δεν είχα το άλλο ραντεβού με το Δημήτρη το λογιστή μου, θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια, να γύρω το κεφάλι στο τζάμι, να συντονιστώ με το ρυθμικό ήχο που κάνουν οι ρόδες όταν κυλούν πάνω στις ράγες και να έφτανα μέχρι τον Πειραιά.

Ντουκντουκ...Ντουκντουκ...Ντουκντουκ

Εδώ που τα λέμε, αν χαλαρώσεις λίγο δεν θέλει και πολύ για να πάρεις ένα σύντομο υπνάκο. Η συμπαθέστατη κυρία απέναντί μου μάλλον θα σκεφτόταν το ίδιο και για 6 στάσεις παρέδωσε πνεύμα στο Μορφέα.


Στο μυαλό μου ήρθαν αναμνήσεις από τα εφηβικά χρόνια. Τότε το τρένο ήταν το κύριο μέσο μετακίνησης για τις νεανικές μας εξορμήσεις. Οι σταθμοί ήταν πολύ λιτοί στην κατασκευή τους. Οι περισσότεροι ήταν σχεδόν ίδιοι. Γκρίζο χρώμα, τσιμέντο, κακοδιατηρημένα γλιστερά σκαλοπάτια, σκέπαστρα με λαμαρίνα και από όσο θυμάμαι αρκετή βρώμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο παλιός σταθμός στο Μοναστηράκι.

Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Ποιοτικά υλικά έχουν χρησιμοποιηθεί (μάρμαρα, γρανίτες), το στοιχείο του χρώματος είναι έντονο, υπάρχουν μεταλλικά και ανοξείδωτα διακοσμητικά στοιχεία και το ωραίο είναι ότι ο κάθε σταθμός παρουσιάζει μια διαφορετική εικόνα. Βέβαια αν δεν είχαν γίνει οι Ολυμπιακοί Αγώνες το 2004 πιθανόν να μη βλέπαμε αυτή τη διαφορετική εικόνα σήμερα.

Πάντως αξίζει να κάνετε μία επίσκεψη στην ιστοσελίδα του ΗΣΑΠ και να δείτε ένα photo gallery από άλλες εποχές. Μέχρι και ένα «θηρίο» θα δείτε στην …. Γ’ Σεπτεμβρίου! Αλήθεια το ξέρατε ότι πολύ παλιά υπήρχε … Σαλπιγκτής που σάλπιζε για την αναχώρηση της αμαξοστοιχίας;


Με αυτές τις σκέψεις έφτασα στην Αττική όπου κατέβηκα για να πάρω το ΜΕΤΡΟ για το σταθμό Λαρίσης για να πάω στον Δημήτρη. Εκεί με περίμενε ακόμα μία ευχάριστη έκπληξη. Η μία αποβάθρα ήταν διακοσμημένη με τα πασίγνωστα ανθρωπάκια του Γιάννη Γαΐτη


Τελικά η μετακίνηση με το τρένο είναι αρκετά ενδιαφέρουσα. Να προσθέσω εκτός ωρών αιχμής για αποφυγή του φαινόμενου της … σαρδελοποίησης;
Σημειώνω και τη διάρκεια της διαδρομής :
Κηφισιά – Αττική, αλλαγή ΜΕΤΡΟ μέχρι Σταθμό Λαρίσης, 20 λεπτά μέχρι να πάω και να έρθω από το Δημήτρη, Σταθμός Λαρίσης έως Σύνταγμα και Σύνταγμα έως Εθνική Άμυνα (δεν πάει και παραπάνω πλέον): 14:10 έως 15:20.
Κόστος 1 Ευρώ.
Τι να το κάνεις το αυτοκίνητο;

Να σας βάλω και δύο ερωτήματα :
Ποιος σταθμός ΗΣΑΠ ή ΜΕΤΡΟ σας αρέσει περισσότερο;
Έχετε αποκοιμηθεί έστω και για λίγο στη διαδρομή με τρένο ΗΣΑΠ ή ΜΕΤΡΟ;

Ντουκντουκ...Ντουκντουκ...Ντουκντουκ