Ο ... μικρός Γκάρι τρώει μαργαρίτες!

Εκτός ελαχίστων και σπάνιων εξαιρέσεων για να πάω το πρωί στο γραφείο χρησιμοποιώ το ΜΕΤΡΟ. Από το σπίτι μας για να φτάσω μέχρι το σταθμό του ΜΕΤΡΟ έχω δύο επιλογές.

1η επιλογή: λεωφορείο ΕΘΕΛ ή τοπικό λεωφορείο του Δήμου.
Χρόνος: 25-30 λεπτά αν είσαι στη στάση στην ώρα σου, διαφορετικά 40-50 λεπτά
2η επιλογή: "μεταφοραί ο ΒΑΣΙΛΗΣ", δηλαδή περπάτημα μέχρι το σταθμό - ποδαράτο όπως λέμε αλλιώς.
Χρόνος: 30-35 λεπτά, περίπου το ίδιο με το λεωφορείο.

Οι αναλυτικοί μπορεί να σκέφτεστε, μα πως γίνεται αυτό;
Όχι δεν είναι ότι πάει...αργά το λεωφορείο, απλά εκτελεί κυκλική διαδρομή ενώ ο γράφων ακολουθεί σχεδόν ευθεία πορεία, οπότε ο χρόνος είναι πάνω κάτω ο ίδιος. Έτσι εκτός και αν ο "ειδικός επί της κεφαλής αισθητήρας" που διαθέτω αισθανθεί την ... απότομη προσγείωση ψιχάλων, επιλέγω ένα ζωηρό, γρήγορο και κατά συνέπεια αναζωογονητικό περπάτημα μισής ώρας μέχρι το σταθμό του ΜΕΤΡΟ.

Σκέφτηκα λοιπόν, να σας παρουσιάσω δια της φωτογραφικής οδού, ορισμένες ωραίες εικόνες που είχα την ευκαιρία να απολαύσω τις τελευταίες δύο ημέρες. Η φωτογραφία με συγκινεί ιδιαίτερα και όποτε έχω την ευκαιρία (δηλαδή καθημερινά) αποθανατίζω εικόνες που μπορεί να παρουσιάζουν κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον για μένα.
Ωστόσο παρά τις προτροπές τόσο της Άσπας και ενός καλού μου φίλου που αγαπάει και αυτός τη φωτογραφία, εκτός από μία compact μηχανή ακόμα δεν έχω αποκτήσει κάποια μεγάλη ημι-επαγγελματική φωτογραφική μηχανή. Ίσα ίσα οι φωτογραφίες που θα δείτε έχουν τραβηχτεί .... από το κινητό μου τηλέφωνο, η μπαταρία του οποίου πιο πολύ διαμαρτύρεται ότι ζεσταίνεται και εξαντλείται από τις φωτογραφίες παρά από τις κλήσεις.

Λοιπόν τι λέτε, πάμε μια βόλτα μαζί μέχρι το ΜΕΤΡΟ;
(Για να δείτε καλύτερα τις φωτογραφίες, αφού κάνετε κλικ επάνω τους και μεταβείτε στο flickr, επιλέξτε all sizes ακριβώς πάνω από τη φωτογραφία και θα την δείτε στη μεγαλύτερή της ανάλυση)

Εδώ είναι λίγο πριν τις 8.30. Καθώς ο ήλιος έχει αρχίσει να βγαίνει από το βουνό και να απλώνει τις ακτίνες του στο πράσινο χαλί, η υγρασία της νύχτας σιγά σιγά εξατμίζεται από τη χαμηλή βλάστηση δημιουργώντας για λίγο μια μικρή ομίχλη.



Λίγο πιο κάτω εντοπίζω τον "Γκάρι" που έχει βγει από την πρασινάδα και τρέχει ...ολοταχώς πάνω στο πεζοδρόμιο.
Κατεβάζω ...ταχύτητα για να τον προφτάσω, και κλικ τον τραβάω μια από πάνω και κλικ άλλη μία από το πλάι. Για να βγάλω τη δεύτερη φωτογραφία, κυριολεκτικά γονάτισα στο πεζοδρόμιο, έσκυψα και σχεδόν ακούμπησα το τηλέφωνο στις κεραίες του Γκάρι (το όνομά του όπως θα καταλάβατε βγαίνει από το σαλι-Γκάρι!). Ααα ώστε εδώ έχουν τα μάτια τους τα σαλιγκάρια, στις κεραίες.



Τώρα το θέαμα ενός γονατισμένου γραβατωμένου 40άρη+ δίπλα στον Γκάρι, μπορεί να φαινόταν κάπως περίεργο στους οδηγούς των αυτοκινήτων που περνούσαν δίπλα στο δρόμο, αλλά ο Mr 40+ δεν τα υπολογίζει και πολύ αυτά.

"Seize the day + απόλαυσε τη στιγμή" :)

Ας προχωρήσουμε.
Λίγο πιο κάτω, εντοπίζω μερικά από τα αγαπημένα μου αγριολούλουδα : μαργαρίτες! Γίνεται να μην κάνεις στάση; Δεν είναι υπέροχες;

 
 

Είδατε πως συγκρατούν την υγρασία πάνω στα πέταλά τους;
Τη στιγμή λοιπόν που θαύμαζα αυτό το υπέροχο κίτρινο χρώμα, βλέπω ξαφνικά ... το μικρό Γκάρι σκαρφαλωμένο, γαντζωμένο πάνω σε μια κίτρινη μαργαρίτα. Μιλάμε όντως για μικρό Γκάρι, ήταν δεν ήταν 2 εκατοστά. Αλλά πως είναι η έκφραση, που λένε για τους μικρούς;

Α ναι! Μικρός στο μάτι, μεγάλος στο ... φαγοπότι!

Έτσι ακριβώς ήταν ο μικρός Γκάρι που είχε ήδη καταβροχθίσει ένα δυο ... πέταλα (πως λέμε ένα δυο σουβλάκια) και ήταν στο τρίτο και άνοιγε τρύπες! Τίποτα δεν τον σταματούσε, ούτε η μέλισσα που ήρθε και προσγειώθηκε δύο πέταλα πιο κάτω! Αλήθεια σας λέω, δείτε το και μόνοι σας...

 

Αυτά έγιναν προχθές.
Εχθές καθώς ακολουθούσα την ίδια διαδρομή σκεφτόμουν το μεγάλο Γκάρι, όμως παρόλο που τον έψαξα δεν τον συνάντησα. Μεγάλε Γκάρι, ελπίζω να κρύφτηκες στην πρασινάδα και να μην είχες τη φαεινή ιδέα να διασχίσεις το δρόμο...
Προχωρώντας η σκέψη μου πέρασε στο μικρό Γκάρι.
Τι να έκανε άραγε; Τι λέτε να έκανε; Ε λοιπόν ο μικρός Γκάρι ακόμα έτρωγε!
Ναι, την είχε κάνει αγνώριστη την καημένη τη μαργαρίτα.
Την είχε ξε-πεταλιάσει!



Λέω δεν είναι δυνατόν, που το βάζει τόσο ...πέταλο; Δεν σταματάει καθόλου, να κάνει ένα διάλειμμα, να κάνει ένα ...τσιγάρο βρε αδερφέ, έτσι και αλλιώς σε εξωτερικό χώρο είναι, επιτρέπεται.
Τι ήθελα να το σκεφτώ αυτό για το τσιγάρο, προχωρώντας λίγο πιο κάτω την είδα.

Μικρή, με ζωηρό αγκαθωτό πράσινο μαλλί αλλά με κόκκινους-άσπρους καρπούς από τώρα:

Μια μικρή ... Μαλμποριά ! 
(κοιτάξτε προσεκτικά μέσα στα φύλλα...)

Τελικά τι λέτε, να συνεχίσω την ίδια διαδρομή και τη Δευτέρα ή έχει αρχίσει να με πειράζει;

Λοιπόν, σας εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο και προσοχή:
αν έχετε μαργαρίτες στον κήπο σας, ο μικρός Γκάρι μπορεί να είναι εκεί γύρω :)

Πι Ες (όπως γράφει πολλές φορές και το Δεσποινάριον) :
H ανάρτηση μπορεί να έχει λίγο ανάλαφρο χαρακτήρα, αλλά αν το σκεφτείτε λίγο έχει και κάποια κρυφά νοήματα, βρήκατε κάποιο;

Πολυτεχνείο, 36 χρόνια μετά

Φέτος συμπληρώνονται 36 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Καθώς το 1973 ήμουν μόλις 7 ετών, οι οπτικές αναμνήσεις που έχω από τα συγκλονιστικά γεγονότα είναι μόνο οι σκηνές που παρακολουθούσαμε στην μαυρόασπρη τηλεόραση Rotel.

Μετά από 9 χρόνια, μαθητής τότε στην 1η Λυκείου, αποφάσισα να επισκεφτώ το χώρο του Πολυτεχνείου. Πήγα μόνος μου. Ήταν Δευτέρα αργά το απόγευμα, 2 ημέρες πριν τον εορτασμό της επετείου. Πήρα το τραίνο, κατέβηκα στην Ομόνοια και άρχισα να κατευθύνομαι προς το κτίριο του Πολυτεχνείου.

Καθώς περπατούσα στην 3ης Σεπτεμβρίου θυμάμαι την ψύχρα που έφερνε ο κρύος αέρας του Νοέμβρη στο πρόσωπό μου, το κιτρινωπό φως των προβολέων, τα πηγαδάκια των φοιτητών μέσα και έξω από το κτίριο, τα σκόρπια φυλλάδια των παρατάξεων στα πεζοδρόμια, τις κλούβες της αστυνομίας γύρω από την περιοχή αλλά και τα αντιδικτατορικά τραγούδια που ακούγονταν από τα μεγάφωνα.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά προσωπικά αυτά τα τραγούδια από όταν τα πρωτοάκουσα πάντα με συγκινούσαν, θόλωναν τα μάτια μου και παράλληλα φούντωναν μέσα μου έναν ηρωισμό, μία έπαρση. Το ίδιο έγινε και σήμερα που άκουσα κάποια από αυτά με συνοδεία εικόνων (δηλαδή μέσω YouTube):

Ένα το χελιδόνι, Όταν σφίγγουν το χέρι, Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί, Το γελαστό παιδί, Ο Δρόμος, Το σφαγείο, Ακορντεόν, Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ, Πάλης ξεκίνημα, Είμαστε δυο Είμαστε τρεις

Όλη αυτή η ατμόσφαιρα επέφερε μια συναισθηματική φόρτιση μέσα μου και αναρωτιόμουν αν η μοίρα (ή κάποιοι που αναλαμβάνουν να την ορίζουν;) θα με έκανε ως φοιτητή ή Έλληνα να βιώσω και να αντιμετωπίσω τέτοιες δραματικές καταστάσεις στο μέλλον. Και αν όχι, τι θα μπορούσα να κάνω, πως θα μπορούσα να εκφράσω αυτά που ένιωθα μέσα μου για όλα όσα είχαν συμβεί λίγα χρόνια πριν με την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Όταν επέστρεψα σπίτι, οι σκέψεις αυτές ακόμα τριγύριζαν στο μυαλό μου. Σχεδόν ασυναίσθητα, σαν κάτι να με οδήγησε, πήρα μία σελίδα χαρτί και με ένα στυλό άρχισα να ελευθερώνω τις σκέψεις. Έτσι 27 χρόνια στις 15 Νοέμβρη του 1982, απέδωσα το δικό μου (απλοϊκό αλλά αληθινό) ποιητικό φόρο τιμής σε αυτούς που αντιστάθηκαν, θυσιάστηκαν και τελικά νίκησαν στον αγώνα τους ενάντια στη δικτατορία.

Τη σελίδα τη βρήκα μέσα σε ένα τετράδιο που περιέχει και άλλα προσωπικά μου εφηβικά γραφήματα, και το οποίο έτυχε να βρω πριν από λίγο καιρό όταν έψαχνα για κάτι στην αποθήκη. Είναι από τα λίγα πράγματα που έχω κρατήσει από εκείνη την περίοδο και αφού το ψηφιοποίησα, σκέφθηκα να το μοιραστώ μέσα από το ιστολόγιο.


ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ κ ΤΗ ΘΥΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 15/11/82

Λευτεριά-Ψωμί-Δουλειά!
Φωνάζουν τούτη τη βραδυά.
Λευτεριά-Ψωμί-Δουλειά!
Μύριες φωνές μες στη νυχτιά.

Οι φωνές γίνονται βροντές
Ενώνονται όλων οι καρδιές.
Οι φωνές γίνονται αστραπές
Ριγίζουν όλων οι ψυχές.

Γλεντούν οι τύραννοι, αλλά
Ακούνε ξάφνου : Λευτεριά!
Αμέσως στέλνουν τα θεριά
Για να σκοτώσουν τα παιδιά.

Πίσω απ’ την πύλη τα παιδιά
Βλέπουν να φτάνουν τα θεριά
Μα δεν φοβούνται μια σταλιά
Θα πέσουν για τη Λευτεριά.

Διψούν για αίμα οι «ληστές»
Πόσες θα σκίσουνε καρδιές
Πόσες θα κάψουνε ψυχές
Της Λευτεριάς οι βιαστές.

-Αδέρφια! Λένε τα παιδιά
Μα οι «ληστές» κλείνουν τ’ αυτιά
Κι ορμάν σαν άγρια σκυλιά
Θέλουν να σφάξουν τα παιδιά.

Σπάνε την πύλη τα θεριά
Πεθαίνει αμέσως μια καρδιά
Μαχαίρια λάμπουν ξαφνικά
Νύχια ξεσκίζουν τα παιδιά.

……………………………
……………………………
……………………………
……………………………

Φύγανε τώρα τα θεριά
Στους τύραννους πάνε ξανά
Και στα πόδια τους μπροστά
Πετούν μια ζωντανή καρδιά

Οι τύραννοι ηδονικά
Μαχαίρια βγάζουν κοφτερά
Τα κατεβάζουν ορμητικά
Και κομματιάζουν την καρδιά.

Πέθανε αμέσως η καρδιά
Χαίρονται οι τύραννοι, γελάν
Μα οι μέρες τους λίγες είναι πια
Θα ξαναβγούν στους δρόμους τα παιδιά

Μόρφωση-Ψωμί-Δουλειά!
Θα ξαναπούνε μια βραδυά
Θα διώξουν τύραννους, θεριά
Την ακριβή θα φέρουν Λευτεριά!


Ορισμένες σκέψεις πριν σας αφήσω:

• 36 χρόνια μετά την εξέγερση, τη Λευτεριά την έχουμε, τη Δημοκρατία την έχουμε, αλλά είναι άραγε αυτή που οραματίζονταν οι νέοι του Πολυτεχνείου;
• 36 χρόνια μετά, οι αγώνες για Ψωμί-Δουλειά έχουν δικαιωθεί;
• «Ψωμί» μπορεί να υπάρχει, αλλά … φτάνει για όλους; Μήπως άλλοι τρώνε μόνο ψίχα και άλλοι μόνο κόρα;
• «Δουλειά» μπορεί να υπάρχει, αλλά υπάρχει για όλους;
• Γιατί ορισμένοι σχολικοί σύμβουλοι κόπτονται να οριοθετήσουν το αν οι νεκροί ήταν εντός ή εκτός του Πολυτεχνείου;
• Αλήθεια τι πηγές πληροφόρησης έχουν τα μικρά παιδιά (και όχι μόνο) για την εξέγερση του Πολυτεχνείου σήμερα;

Αυτή η τελευταία σκέψη με έκανε να ψάξω να βρω αν κυκλοφορούν βιβλία σχετικά με την εξέγερση και δεν μπόρεσα να εντοπίσω περισσότερα από … 4. Μάλιστα παρόλο τον μικρό αριθμό, μου έκανε εντύπωση ότι ένα από αυτά τα βιβλία είναι γραμμένο για παιδιά προσχολικής ή πρωτοσχολικής ηλικίας.
Οι τίτλοι των βιβλίων που βρήκα ακολουθούν στη συνέχεια. Αν έχετε διαβάσει κάποιο από αυτά ή γνωρίζετε κάποιο άλλο, αφήστε τις εντυπώσεις σας στα σχόλια.

• Όταν θέλαμε να αλλάξουμε την Ελλάδα 
• ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ '73 
• ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ; 
• Λίγα γαρίφαλα για το Πολυτεχνείο (αυτό είναι για τα μικρά παιδιά)

Σας αφήνω με ένα video που συνοδεύεται από ένα καταπληκτικό τραγούδι.



Καλή εβδομάδα.

MΠΟΝΤΖόΛΙ και ... ΖARA No.4!

Eίπα να γράψω και εγώ μια εμπειρία με τα παιδιά, μην γράφει μόνο η Άσπα :). Αφού λοιπόν πρώτα εξασφάλισα την σχετική άδεια (ακόμα βέβαια εκκρεμεί η ανανέωση της άδειας για το στεγνωτήριο...), here we go :

Mια μέρα της προηγούμενης εβδομάδας.
Το δρομολόγιο με τον τετράτροχο άσπρο ιππότη είναι καθορισμένο. Delivery Νο1 : Εβίτα στον παιδικό σταθμό και μετά ακολουθεί το Delivery Νο2 : Εβελίνα στο Δημοτικό Σχολείο. Στη διαδρομή ή θα τραγουδάνε οι πιτσιρίκες ή θα ακούμε μουσική. Αυτό βέβαια δεν τις σταματάει από το να τραγουδάνε. Fully charged από την ώρα που θα ξυπνήσουν.

Λίγο πριν φτάσουμε στον παιδικό σταθμό ένα τραγούδι αρχίζει να παίζει στον Γαλαξία. Φτάνουμε στον σταθμό, σβήνω τη μηχανή, διεκπεραιώνω το Delivery Νο1, κερδίζω το φιλοδώρημα-φιλάκι και επιστρέφω στο αυτοκίνητο. Πριν καλά καλά καθίσω η Εβελίνα μου λέει :

Μπαμπά αυτό το τραγούδι που έπαιζε πριν το λατρεύω, είναι το αγαπημένο μου, μου άρεσε πολύ. Μακάρι να το είχαμε σε ....σταθερό(!) και όχι στο ραδιόφωνο.

Τόσο πολύ σου άρεσε Εβελίνα μου;

Ξεκινώ το αυτοκίνητο και η γαλαξιακή μουσική επανέρχεται.

Μπαμπά, Μπαμπά αυτό είναι υπάρχει ακόμα! Αχ μακάρι να μην σταματήσει!

Όλα όμως έχουν ένα τέλος. Έτσι και το τραγούδι τέλειωσε και μετά από λίγη ώρα περπατούσα με την Εβελίνα στο δρόμο για το σχολείο και αρχίσαμε να συζητάμε.

photo by Solmaz Zohdi

Εβελίνα το απόγευμα να μου θυμίσεις να σου βρω το τραγούδι που σου άρεσε.

Εντάξει μπαμπά

Να θυμηθείς να μου πεις για το τραγούδι των Bon Jovi

(το λέω αργά Μ Π Ο Ν Τ Ζ Ο Β Ι)

Eντάξει, πως θα μου το βρεις;

Θα το βρω και θα το κατεβάσω από το Internet

Α ναι ναι, ξέρω.

Ώπα, τι ξέρεις δηλαδή;

Θα έρθει από το διάστημα!

Πως θα έρθει από το διάστημα;

Να εσύ θα το ψάξεις και η μουσική θα έρθει από το διάστημα, θα κάνει ντιν, ντιν, ντιν (κάνει κινήσεις με τα χέρια σαν να δείχνει τη διαδρομή) και θα έρθει στο computer!.

Πως θα έρθει δηλαδή, μόνη της;

Όχι καλέ, από τη μηχανή!

Ποια μηχανή;

Τη μηχανή που είναι ψηλά στο διάστημα και στέλνει μουσική όταν θέλεις!

Α, και πως λέγεται αυτή η μηχανή;

Μα ...Μουσικομηχανή!

A, μάλιστα.

Έτσι δεν γίνεται μπαμπά, καλά δεν τα ξέρω μπαμπά;

Ναι κάπως έτσι (ας μην ανοίξουμε κουβέντα για δορυφορικό internet) καρδούλα μου, έλα τώρα θα χτυπήσει το κουδούνι.

Χτυπάει το κουδούνι.

Έλα φιλάκι, ματς μουτς, θυμάσαι τι θα μου θυμίσεις το απόγευμα;

Ναι για το τραγούδι.

Και πως λέγεται το συγκρότημα;

Εεε ... το θυμήθηκα: ΜΠΟΝΤΖόΛΙ!

Καλό μάθημα, πάω να βρω το video των ΜΠΟΝΤΖόΛΙ!

Nάτο εδώ είναι:



Εβελινάκι σίγουρα δεν σου έκαναν εντύπωση οι στίχοι γιατί ακόμα δεν μπορείς να τους καταλάβεις, αλλά από μουσικό αυτί νομίζω ότι πάμε καλά :)

Τι λέτε και εσείς;

Άντε καλό Σαββατοκύριακο, α και να μην το ξεχάσω.

Έχετε τα μάτια σας ανοιχτά μπας και βρείτε αυτό που έχασε ένα κοριτσάκι στον παιδικό σταθμό της Εβίτας και το κάνουμε να χαμογελάσει πάλι:)

ARIS 2008 - Σε τι Θεό Πιστεύεις;

Φαντάζομαι ότι θα έχει συμβεί και σε εσάς.
Είναι φορές που στο διαδίκτυο αρχικά ξεκινάς να ψάχνεις για ένα θέμα και τελικά μέσα από τα αποτελέσματα των αναζητήσεων καταλήγεις σε κάτι άλλο που σου τραβάει την προσοχή.

Έτσι συνέβη και με εμένα σήμερα που ψάχνοντας για κάτι άλλο (μην με ρωτήσετε, δεν θυμάμαι τώρα πια) ανακάλυψα την έρευνα ARIS 2008.
Μπορεί το όνομα να παραπέμπει λίγο στον κόκκινο πλανήτη αλλά παρόλο που η έρευνα δεν έχει σχέση με το διάστημα, νομίζω ότι σίγουρα εδώ και αρκετούς μήνες θα έχει ανάψει κόκκινο φως στις κάθε είδους θρησκευτικές οργανώσεις των Η.Π.Α.

Η έρευνα, τρίτη στη σειρά από το 1990, στόχευε στο να καταγράψει τις αλλαγές στις θρησκευτική ταυτοποίηση των Αμερικανών, εξ ου και ο τίτλος ARIS : American Religious Identification Survery 2008  και πραγματοποιήθηκε από την ερευνητική ακαδημαϊκή ομάδα του πανεπιστημίου Trinity  της πολιτείας του Connecticut.

photo by The Wandering Angel

Σύμφωνα με τη έρευνα το 15% των ενήλικων Αμερικανών, ούτε λίγο ούτε πολλοί 34 εκατομμύρια άνθρωποι δήλωσαν άθρησκοι, δηλαδή ότι δεν ταυτίζονται με καμία θρησκευτική ομάδα. Η έρευνα χαρακτηρίζει αυτούς τους Αμερικανούς ως "Nones" (από το "American Nones: The Profile of the No Religion Population") και αναφέρει ότι πλέον αυτοί δεν συγκροτούν μία μικρή, περιθωριακή ομάδα όπως συνέβαινε στο παρελθόν. 

Αντίθετα  αντικατοπτρίζουν το γενικό πληθυσμό σχετικά με την οικογενειακή κατάσταση, το επίπεδο μόρφωσης, τη φυλετική και εθνική κατανομή και το εισόδημα.

Αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε ολόκληρη την έρευνα, βρίσκεται με τη μορφή pdf εδώ ARIS 2008.

Ορισμένα ευρήματα και συμπεράσματα της έρευνας που μου έκαναν εντύπωση σχετικά με τους … Nones

• Aπό το 2001 αυξάνονται κατά 660.000 ετησίως.
• Οι περισσότεροι δεν είναι ούτε αθεϊστές ούτε θεϊστές, αλλά  περισσότερο προσδιορίζονται ως αγνωστικιστές και ντεϊστές  και ίσως περιγράφονται καλύτερα ως σκεπτικιστές.
• Η αναλογία ανδρών γυναικών είναι 60-40 (φαίνεται ότι οι γυναίκες αποχωρίζονται πιο δύσκολα τη θρησκεία από ότι οι άνδρες).
• Οι περισσότεροι είναι άθρησκοι 1^ης γενιάς. Μόνο το 32% ανέφεραν ότι ήταν άθρησκοι όταν ήταν 12 ετών.
• Το 61% από αυτούς τείνουν να πιστεύουν στην εξέλιξη του ανθρώπου σε σχέση με το 38% του συνόλου των Αμερικανών.
• Σε σχέση με την πολιτική, το 21% των εθνικά ανεξάρτητων είναι άθρησκοι συγκριτικά με το 16% των Δημοκρατικών και 8% των Ρεπουμπλικανών. 
• Οι άθρησκοι εντοπίζονται τόσο μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών όσο και μεταξύ κάθε φυλετικής και εθνικής ομάδας.
• Η πρόκληση για το Χριστιανισμό στις Η.Π.Α. δεν εντοπίζεται στις άλλες θρησκείες αλλά μάλλον στην άρνηση όλων των τύπων της οργανωμένης θρησκείας.
• 27% των Αμερικανών δεν περιμένουν να έχουν μια θρησκευτική κηδεία όταν πεθάνουν.
• Οι H.Π.Α. το 2008 μπορούν να χαρακτηριστούν ως μία χώρα με πλειοψηφία χριστιανικού πληθυσμού αλλά και με μία αναπτυσσόμενη μειοψηφία άθρησκων.

Και η έρευνα καταλήγει :

«Στο μέλλον μπορούμε να περιμένουμε πιο πολλούς Αμερικανούς Nones δεδομένου ότι το 22% των νεώτερων ενήλικων που αυτοπροσδιορίζονται ως Nones θα αποκτήσουν οικογένεια. Αν η τρέχουσα τάση συνεχιστεί και οι νεαροί Nones αντικαταστήσουν γηραιότερους θρήσκους ανθρώπους, το πιο πιθανό αποτέλεσμα είναι ότι σε δύο δεκαετίες το ποσοστό των Nones θα μπορούσε να ανέρθει γύρω στο 25% του Αμερικανικού πληθυσμού».

Τι λέτε, αν συνεχιστεί αυτή η τάση θα έρθει κάποια στιγμή στο μέλλον όπου θα χρειαστεί να αφαιρεθούν από την Υπόσχεση Πίστης, οι δύο λέξεις under God που το 1954 προστέθηκαν μετά το one Nation;
"I pledge allegiance to the flag of the United States of America, and to the Republic for which it stands, one Nation under God, indivisible, with liberty and justice for all".

Πάντως για όσους ενδιαφέρονται για περισσότερα στοιχεία, ανακάλυψα και ένα blog που έχει μεταφέρει σε χάρτη google τα σύμφωνα με την έρευνα ARIS 2008 ποσοστά αύξησης των Nones σε κάθε πολιτεία των Η.Π.Α.

Αλήθεια, δεν θα είχε ενδιαφέρον μια αντίστοιχη έρευνα στην Ελλάδα;

Αν μάλιστα βάλετε το Greece αντί το American στον τίτλο της έρευνας, η προφορά κατά μία έννοια θα θύμιζε αρκετά Ελλάδα : GRIS ! ! (Greek Religious Identification Survey).

Μιας και αναφερθήκαμε σε χάρτες θρησκειών, έκανα μια νέα αναζήτηση στο Google και από τα αποτελέσματα βρήκα στο maps of war  ένα ωραίο video που μέσα σε μόλις 90 δευτερόλεπτα παρουσιάζει γεωγραφικά και χρονολογικά τη δημιουργία και την εξάπλωση των κυριότερων θρησκειών από το 3000 ΠΧ μέχρι και το 2000 ΜΧ.

Αν δεν μπορείτε να δείτε το video, κάντε κλικ σε αυτό το σύνδεσμο.  

Τελειώνοντας, νομίζω ότι σας έχω φυλάξει το καλύτερο.

Επειδή πάντα υπάρχει χώρος για χιούμορ ακόμα και σε δύσκολα ή ευαίσθητα θέματα, δείτε παρακάτω ένα διάγραμμα-οδηγό, το οποίο υπόσχεται να βοηθήσει όσους έχουν «θρησκευτικές» ανησυχίες/αμφιβολίες στο να κατασταλάξουν ποια θρησκεία χρειάζεται να ακολουθήσουν :

Αν δεν μπορείτε να δείτε την εικόνα, κάντε κλικ σε αυτό το σύνδεσμο.

Άντε καλό μήνα και ελπίζω το θέμα που επέλεξα να μην σας προβλημάτισε!
Ή μήπως θα έπρεπε;