Λίγο πριν την Πρωτοχρονιά

Παιδιά, παιδιά ελάτε γρήγορα, ελάτε να δείτε τον ουρανό!Βασίλη γρήγορα, πάρε τη μηχανή!

φώναξε η Άσπα.

Δεν πέρασαν ούτε 10 δευτερόλεπτα και η υπόλοιπη τριάδα της οικογένειας, οι πιτσιρίκες και η αφεντιά μου αρματωμένη με βιντεοκάμερα και φωτογραφική μηχανή, είχαμε κολλήσει τις μούρες μας στα παράθυρα.
Η Άσπα συνέχισε :

Τι καταπληκτικά χρώματα είναι αυτά! Κοιτάξτε, σε αυτή τη μεριά τα σύννεφα είναι χρυσαφένια και στην άλλη μωβ! Κοιτάξτε και το γαλάζιο του ουρανού, απίθανο!

Αααα, τι όμορφα που είναι μαμά

, οι πιτσιρίκες.
Κλικ, Κλικ, Κλικ, εγώ Kλικ, Κλικ, Κλικ μέχρι που ο ήλιος άλλαξε τη σκυτάλη με το φεγγάρι.

Όταν μετά από λίγο έβλεπα τις φωτογραφίες στον υπολογιστή, σκεφτόμουν πόσο όμορφο ήταν αυτό το περίπου 20λεπτο που απολαύσαμε όλοι μαζί. Σας δίνω μία μικρή γεύση. Μερικές ακόμα φωτογραφίες μπορείτε να τις δείτε εδώ.




Αυτό το τελευταίο ηλιοβασίλεμα του 2009 ήταν πράγματι υπέροχο.
Λες και αυτός ο δύσκολος όπως αποδείχθηκε χρόνος, φεύγοντας ήθελε να μας αποχαιρετίσει χαρίζοντάς μας λίγες όμορφες εικόνες.

Με τη συνοδεία λοιπόν του χρωματιστού ουρανού και λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, σας εύχομαι ό,τι καλύτερο για το 2010. Μακάρι η Νέα Χρονιά να είναι γεμάτη όμορφες εικόνες και στιγμές για εσάς και για όσους νοιάζεστε και αγαπάτε.

Χρόνια Πολλά!


ΥΓ: Χρόνια Πολλά σε όλους τους συνονόματους/ες που γιορτάζουν αύριο, 1η ημέρα του χρόνου!

Vimeo, 5 από 25

Μόλις εχθές ανακοινώθηκαν τα 25 πιο αγαπημένα videos που επιλέχθηκαν από το προσωπικό του vimeo για το 2009.
Όλα τα video μπορείτε να τα δείτε με τυχαία σειρά εδώ.

Καθώς οι ημέρες των γιορτών προσφέρονται για χαλάρωση, σήμερα το πρωί βρήκα το χρόνο να τα παρακολουθήσω. Πραγματικά όλα είναι από πολύ καλά έως εξαιρετικά. Άλλα ξεχωρίζουν για την τεχνική τους, άλλα για το θέμα, άλλα για τον τρόπο που παρουσιάζουν την ιστορία, άλλα για την ποιότητα της εικόνας.

Τελικά ίσως δεν είναι τυχαίο όταν λένε ότι αν θες το video σου, να το δει πολύ κόσμος ανέβασέ το στο YouTube, αλλά αν θέλεις να δείξεις κάτι (ποιοτικό) στον κόσμο ανέβασέ το στο vimeo.
Πάντως ότι ανεβαίνει στο vimeo αργά ή γρήγορα ανεβαίνει και στο YouTube.
Από όσο μπόρεσα να διαπιστώσω για τα συγκεκριμένα videos αυτό δε συμβαίνει πάντα από τους ίδιους τους δημιουργούς. Αυτή είναι και μία σημαντική διαφορά του vimeo με το YouTube, δηλαδή ότι μπορείς να ανεβάσεις μόνο τις δικές σου δημιουργίες και όχι άλλων.

Από τα 25 λοιπόν αυτά videos ξεχώρισα με τα δικά μου κριτήρια 5 που μου άρεσαν περισσότερο.
Κάνοντας κλικ στον κάθε τίτλο μπορείτε να τα παρακολουθήσετε:

Timescapes Timelapse: Learning to Fly από τον Tom Lowe

Kαταπληκτικές σκηνές από έναστρους ουρανούς, ηλιοβασιλέματα, όμορφα τοπία σε ένα video με πολύ καλή μουσική υπόκρουση που ταιριάζει στον on the road χαρακτήρα της λήψης.

Εντύπωση μου έκανε ότι το video αυτό δεν τραβήχτηκε από βιντεοκάμερα αλλά από μία ψηφιακή DSLR μηχανή, την Canon 5D Mark II. Μπορεί να «τσιμπάει» λίγο η τιμή της, αλλά από ότι φαίνεται οι δυνατότητες που έχει ίσως αξίζουν τα επιπλέον Euro.

The Tarantino mixtape του τρίο Eclectic Method

Οι Eclectic Method μέσα σε 7 λεπτά βάζουν στο … blender έντονες εικόνες μαζί με καταπληκτική μουσική και κατορθώνουν να φτιάξουν ένα απίθανο video-κολλάζ από τις πιο γνωστές ταινίες του Tarantino.

Οι σκηνές και οι πρωταγωνιστές εμφανίζονται άλλοτε σε ένα ή περισσότερα καρέ ανάλογα με το θέμα. Η συνέχεια χωρίς πολλά λόγια επί της οθόνης!


A Thousand Words του Ted Chung

Χωρίς καθόλου λόγια, μόνο με την εικόνα , τους ήχους και τη συνοδεία μιας γλυκιάς αλλά και ταυτόχρονα μελαγχολικής μουσικής, ο Ted Chung προσπαθεί με το video αυτό να μιλήσει για τις ευκαιρίες που αφήνουμε να χαθούν καθημερινά για να έρθουμε σε επικοινωνία με τους άλλους.
Ίσως από δισταγμό, ίσως από φόβο. Τι γίνεται όμως όταν από τύχη ανακαλύπτουμε ότι και οι άλλοι αισθάνονται το ίδιο με εμάς; Ένα τραίνο, μια καθημερινή διαδρομή, ένας νεαρός άντρας, μία νέα κοπέλα και μια … ψηφιακή φωτογραφική μηχανή η μόνη ελπίδα τους για να πλησιάσουν ο ένας τον άλλο.

Forever's Not So Long του Garrett Murray

Απομένουν μόλις 4 ώρες πριν την καταστροφή της Γης.
Ο πρωταγωνιστής της ιστορίας, μέσα σε αυτές τις ώρες χάνει την κοπέλα του η οποία τον εγκαταλείπει για τον Ιταλό Αλμπέρτο, μετά καθώς ακούει από την τηλεόραση ότι χάθηκαν και οι τελευταίες ελπίδες απογοητεύεται, αλλά στη συνέχεια με στωϊκότητα αποδέχεται το αναπόφευκτο τέλος. Το ίδιο κάνει με έναν ιδιαίτερο τρόπο και ο παρουσιαστής στην τηλεόραση.
Βγαίνει λοιπόν να κάνει τα τελευταία του ψώνια (πως λέμε πήγε ... χορτάτος:)) και στο δρόμο γνωρίζει μία άλλη κοπέλα στην οποία εξομολογείται ότι δεν θέλει να μείνει μόνος και με μία καταπληκτική ατάκα την ρωτάει «θέλεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί μου;» Και έτσι συμβαίνει....

Kuroshio Sea - 2nd largest aquarium tank in the world του Jon Rawlinson

Η Canon 5D Mark II για μία ακόμα φορά καταγράφει εξαιρετικές εικόνες από το 2ο μεγαλύτερο ενυδρείο στον κόσμο που βρίσκεται στην Ιαπωνία.
Εντυπωσιακά θαλάσσια πλάσματα που προκαλούν δέος με το τεράστιο μεγεθός τους (φαλαινοκαρχαρίες) μοιάζουν να εκτελούν χορευτικές κινήσεις μαζί με τα μικρότερα σε μέγεθος, μπροστά στις μαύρες φιγούρες των θεατών που τα παρακολουθούν πίσω από το γυάλινο τοίχο πάχους 60εκατοστών! Προσέξτε πόσο μικροί φαίνονται οι δύτες που βρίσκονται μέσα στο ενυδρείο. Ιδανικές εικόνες και μουσική για χαλάρωση στο τελείωμα της ημέρας.


Α! υπάρχει ακόμα ένα video που βρήκα στο vimeo, το οποίο δεν είναι μέσα στο 25 επιλεγμένα.
Πρόκειται για το The Longest Way 1.0 - one year walk/beard grow time lapse του Christoph Rehage (αν προσθέσετε το γράμμα L στο τέλος του ονόματός του τι σας θυμίζει;).
Στο video αυτό, ο Christophe καταγράφει τη διαδρομή που έκανε από το Νοέμβριο του 2007 έως το Νοέμβριο του 2008 και στην οποία διέσχισε περπατώντας 4.646 χιλιόμετρα! Αντίθετα με τον Forest Gump .. που άρχισε να τρέχει χωρίς λόγο, ο στόχος του Christoph ήταν να περπατήσει (κάθεστε;) από το Πεκίνο μέχρι τη ... Γερμανία!
Όμως μετά από ένα χρόνο για δικούς του προσωπικούς λόγους αποφάσισε να διακόψει το ταξίδι του και να επιστρέψει αεροπορικώς στη γενέτειρά του.

Επειδή και εγώ περπατάω καθημερινά, λέτε κάποια στιγμή να μου έρθει καμιά τέτοια ιδέα;

Χριστουγεννιάτικη Μπαλονο....

Καλά Χριστούγεννα 

από το κέντρο της .... Μπαλονοπαγίδας!

Για να δούμε το δέντρο από κοντά. 

Πω πω ψηλό που είναι ....

Τελικά, είναι δύσκολο να "γλιτώσεις".
Αυτή η παγίδα ... δουλεύει!

Σας εύχομαι ό,τι και να κάνετε, 

όπου και να πάτε, 

με όποιους και να πάτε,

να περάσετε

υπέροχα και ευτυχισμένα Χριστούγεννα! 

Δίσκος Συμπλέκτη και Happy Hour!

Θυμάστε το Mαστοράκι και πόσο χαίρονται τα 103 άλογά μου όταν επισκέπτονται τον κο Παύλο;  Γιορτές που είναι δεν έπρεπε να περάσουμε να πούμε τα ... Χρόνια Πολλά; Έπρεπε.

Ήτανε δεν ήτανε 10 μέρες που είχα προσέξει μια περίεργη συμπεριφορά στο αυτοκίνητο. Ενώ πατούσα το γκάζι, έβλεπα τις στροφές να ανεβαίνουν αλλά να μην γίνεται το ίδιο και με την ταχύτητα. Με φορτωμένη την 1η έκανα αλλαγή σε 2α και το αυτοκίνητο πήγαινε πάλι με … 1η. Το ίδιο και σε αλλαγές από 2α σε 3η ταχύτητα, να μην πούμε από 3η σε 4η , καλά από 4η σε 5η ήταν για γέλια ή για κλάματα όπως το πάρει κανείς.

Με το πεντάλ του γκαζιού να έχει ακουμπήσει σχεδόν στο δρόμο από το πάτημα, άλλαζες ταχύτητα και ξαφνικά άκουγες ένα Βοοοουυυυμμ και οι στροφές έκαναν τέτοια βουτιά που θα ζήλευε και ο … κατά τα άλλα μαχητής και συμπαθέστατος Άρχοντας με τη σχετική ειδικότητα.
Αν τώρα τύχαινε να βρισκόμαστε σε ανηφόρα, έπρεπε να βγάλω το κατάρτι και το πανί μήπως και μας έσπρωχνε λίγο ο αέρας !

Η όλη κατάσταση για μερικές μέρες ήταν μια καλή ευκαιρία για μια καλή εξάσκηση γαλλικών. Φυσικά δεν μιλάμε για τις φράσεις “Bonjour Jacques, C’est Phillipe Ledoux,Comment ca va?” που μαθαίναμε τη δεκαετία του 80 στο Γυμνάσιο.Τα θυμάται κανείς;

Όμως προχθές ανεβαίνοντας μια σχετικά μεγάλη ανηφόρα βλέπω τον μπροστινό οδηγό να επιβραδύνει. Επιχειρώ λοιπόν να κατεβάσω ταχύτητα και νοιώθω ότι τα 103 άλογα ξαφνικά έγιναν 3! Για μια στιγμή ένοιωσα ότι το αυτοκίνητο δεν πρόκειται να «βγάλει» την ανηφόρα και είπα εδώ είμαστε! Θα μείνω στην ιστορία σαν ο πρώτος …blogger που έχασε 100 άλογα και έκανε την ανηφόρα … κατηφόρα παρασύροντας μαζί του μια ντουζίνα αυτοκίνητα! Θα γίνουμε πρώτο θέμα στο twitter χωρίς να έχουμε καν λογαριασμό ακόμα! Ευτυχώς όμως τα 3 … μουλάρια που είχαν απομείνει φαίνεται ότι ήταν προικισμένα με … γαϊδουρινή υπομονή και έτσι τη βγάλαμε την ανηφόρα!

Όταν γύρισα στο σπίτι λέω στην Άσπα ότι δεν πάει άλλο με το αυτοκίνητο, πρέπει να το πάω στο συνεργείο αύριο. Η Άσπα ρωτάει «Δεν γίνεται να το πάμε μετά τις γιορτές; Έχω να τρέξω για τόσα πράγματα, για τα δώρα…για....» αλλά όταν της είπα ότι αν δεν το πάω το πιο πιθανό είναι να φέρει τα δώρα στο σπίτι με την … Οδική Βοήθεια, τότε συμφώνησε.
Άραγε να ήταν το θέμα της ασφάλειας ή το θέμα της ταλαιπωρίας που την έκανε να αλλάξει γνώμη; Εσείς τι λέτε;

Έτσι εχθές πουρνό, πουρνό βρέθηκα στον κο Παύλο, άφησα τα αλόγατα και το απόγευμα όταν επέστρεψα για να τα παραλάβω επέκτεινα τις γνώσεις μου.
«Δίσκος Συμπλέκτη» είπε ο κος Παύλος και εγώ σκεφτόμουν ότι με αυτόν τον δίσκο συμπληρώθηκε το καρέ με τους άλλους τρεις δίσκους που γνώριζα : ΣΦ45, δηλαδή Σκληρός, Φαιστού και 45άρης!

Να εδώ είναι ο κατεργάρης που από την φθορά είχε μείνει ο μισός και έπρεπε να αλλαχθεί μαζί με το πλατό και το ρουλεμάν. Στη 2η φωτογραφία αν και λίγο θολή μπορείτε να συγκρίνετε τη διαφορά στο πάχος από τον φθαρμένο δίσκο (στα δεξιά) και έναν καινούριο.

Αλλά για να μην «συμπλέκουμε» σε λεπτομέρειες, όσοι ενδιαφέρονται να μάθουν ορισμένα πράγματα για το τι χρησιμεύει ο δίσκος αυτός αλλά και από ποιες ενέργειες μπορεί να προκληθεί η φθορά του, ΕΔΩ και ΕΔΩ μπορείτε να διαβάσετε ορισμένες χρήσιμες πληροφορίες.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι θα θέλατε να μάθετε «πόσο πήγε το μαλλί» ή ποια ήταν η «λυπητερή». Α αυτά δεν με απασχολούν και τόσο, ας φορτώνουν οι ταχύτητες και τα €πουλα θα τα βρούμε από αλλού. Άλλωστε έχω ήδη βρει την λύση, ας είναι καλά ο Γρηγόρης με το Happy Hour :
με μια τυρόπιτα κουρού και ένα μικρό cappuccino κάθε μέρα στη μισή τιμή, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μου θα χρειαστούν μόλις 298,66 ημέρες για να κάνω απόσβεση!

Καλά Χριστούγεννα κύριε Παύλο!

ΥΓ: Η ευχή είναι με κάθε ειλικρίνεια, ο κος Παύλος είναι εξαιρετικός στη δουλειά του και όποιος ενδιαφέρεται για καλό συνεργείο ας μου στείλει e-mail και θα τον ενημερώσω σχετικά.

Οι ΣΦ45 φωτογραφίες είναι από τα Wikimedia Commons

Η δύναμη της επιλογής...

Την προηγούμενη Πέμπτη σε μία από τις πρωινές μου περιπατητικές διαδρομές μέχρι το ΜΕΤΡΟ, αποφάσισα να ακολουθήσω μία διαφορετική διαδρομή από τη συνηθισμένη. Μετά από λίγο ένοιωσα μια έντονη μυρωδιά καμένου. Στην αμέσως επόμενη γωνία εντόπισα την πηγή της.

Δύο αυτοκίνητα εντελώς κατεστραμμένα από τη φωτιά. Τα πάντα στο εσωτερικό τους είχαν λιώσει από τις φλόγες και είχαν μετατραπεί σε αποκαΐδια: καθίσματα, ταπετσαρίες, τιμόνια, όργανα, τίποτα δεν είχε μείνει άθικτο.
Εξωτερικά η ίδια εικόνα: καμένες λαμαρίνες, σπασμένα τζάμια, λιωμένα ελαστικά. Πρόσεξα ότι στο ένα από τα δύο έχασκε μία τεράστια τρύπα στο μπροστινό καπό μέσα από την οποία μπορούσες να δεις την κατεστραμμένη μηχανή.

Έβγαλα αμέσως το κινητό και τράβηξα όσες περισσότερες φωτογραφίες μπορούσα. Από αυτές επέλεξα 15 και τις ανέβασα εδώ για όποιον θέλει να τις δει. Παρακάτω είναι μερικές.
(Για να τις δείτε καλύτερα, αφού κάνετε κλικ επάνω τους και μεταβείτε στο flickr, επιλέξτε all sizes ακριβώς πάνω από την κάθε φωτογραφία ώστε αυτή να εμφανιστεί στη μεγαλύτερή της ανάλυση.)

Αφού ικανοποιήθηκε η φωτογραφική μου «πείνα», συνέχισα τη δρόμο μου μέχρι το σταθμό του ΜΕΤΡΟ. Σε όλη τη διαδρομή εκείνη την ημέρα αλλά και τις επόμενες, οι εικόνες των καμένων αυτοκινήτων ήταν συνέχεια στο μυαλό μου.
Φαντάζομαι βέβαια πως θα έχετε αντιληφθεί ότι τα αυτοκίνητα αυτά δεν κάηκαν από μόνα τους, αλλά η «μαύρη» τύχη τους διαμορφώθηκε από ενέργειες …. «αγνώστων».

Είχα σκεφθεί να ανεβάσω μία ανάρτηση την ίδια ημέρα αλλά δεν το έκανα.Θεώρησα καλύτερο να επιτρέψω να ηρεμήσουν πρώτα οι σκέψεις και τα συναισθήματά μου. Όντως τώρα που πέρασαν τα επίπεδα της οργής, του θυμού της κατάπληξης, της απορίας, της θλίψης αλλά και της … ελπίδας, τις καταγράφω.

Πραγματικά απόρησα και ακόμα απορώ ποιο πρακτικό σκοπό μπορεί να εξυπηρετεί ο εμπρησμός δύο αυτοκινήτων σε ένα προάστιο της Αθήνας; (Αργότερα πληροφορήθηκα ότι παρόμοιοι εμπρησμοί είχαν σημειωθεί και σε άλλες περιοχές.)

Τι πιστεύουν ότι μπορεί να επιτύχουν οι «άγνωστοι» εμπρηστές με τέτοιες ενέργειες;
Έχουν κάποιο σχέδιο ή ο σχεδιασμός τους εξαντλείται στο «ότι πολυτελές το καίμε!»

Μήπως έχουν την λανθασμένη αντίληψη ότι με τέτοιες πράξεις «χτυπάνε» τον εχθρό;
Ποιον εχθρό, τον κάθε ιδιώτη και την περιουσία του που για να την αποκτήσει και να τη διατηρήσει, προφανώς έχει βγάλει πολύ περισσότερο ιδρώτα από τους ίδιους όταν τρέχουν για να μη γίνουν αντιληπτοί μετά από κάθε εμπρησμό;

Καταστρέφοντας ιδιωτικές περιουσίες έχουν την εντύπωση ότι … ταρακουνούν τα θεμέλια του «συστήματος» που αντιπαλεύονται; Πλάνη, μεγάλη πλάνη.
Ίσως να φοβίσουν, να τρομοκρατήσουν αλλά ο φόβος και η τρομοκρατία είναι καταστάσεις που πλέον δεν διαρκούν εσαεί. Σε άλλες παλιότερες εποχές ίσως. Τώρα όμως όχι πια.

Είναι κρίμα οι "άγνωστοι" να έχουν επιλέξει την καταστροφή και τη βία ως τρόπο δράσης. Εκτός από λανθασμένη είναι και θλιβερή αυτή η επιλογή. Θλιβερή γιατί η διεκδίκηση όσων τους ενδιαφέρουν θα μπορούσε να γίνεται διαφορετικά, πιο ειρηνικά, πιο δημιουργικά. Εκτός και αν ουσιαστικά έχουν κατανοήσει ότι δεν μπορούν να επιτύχουν όσα επιδιώκουν, αλλά έχουν πια εγκλωβιστεί μέσα στη συνήθεια των βίαιων και καταστροφικών πράξεων και δεν μπορούν να ξεφύγουν από αυτές.

Κρίμα. Όμως αν πραγματικά θέλουν μπορούν να ξεφύγουν. Είναι θέμα επιλογής. Aρκεί να κατανοήσουν ότι μπορούν να το κάνουν, ότι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν, γιατί πολύ απλά ο καθένας τους είναι «Το Μεγαλύτερο Θαύμα στον Κόσμο», όπως αναφέρει ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ο Og Mandino στο βιβλίο του με τον ομώνυμο τίτλο.

Ορισμένα αποσπάσματα από το Κεφάλαιο Εννιά (το Υπόμνημα του Θεού) από το βιβλίο.

"Σου έδωσα τη δύναμη της επιλογής.
Μ’αυτό το δώρο σε τοποθέτησα πάνω από τους αγγέλους μου… γιατί οι άγγελοι δεν είναι ελεύθεροι να επιλέξουν την αμαρτία. Σου έδωσα τον απόλυτο έλεγχο της τύχης σου. Σου είπα να διαλέξεις μόνος σου τη δική σου φύση, σύμφωνα με τη δική σου ελεύθερη βούληση. Ούτε ουράνιος, ούτε γήινος στη φύση, ήσουν ελεύθερος να διαμορφώσεις τον εαυτό σου όπως ήθελες.


Είχες τη δύναμη να επιλέξεις τον εκφυλισμό σου στην κατώτερη μορφή ζωής, συγχρόνως όμως μπορούσες, κατά την κρίση της ψυχής σου, ν’ αναγεννηθείς παίρνοντας τις υψηλότερες μορφές, που είναι θεϊκές.
Ποτέ δεν σου αφαίρεσα αυτή τη σπουδαία ικανότητα, τη δύναμη της επιλογής.

Προτίμησε την αγάπη από το μίσος.
Προτίμησε το γέλιο από το κλάμα.
Προτίμησε τη δημιουργία από την καταστροφή.
Προτίμησε να επουλώνεις αντί να τραυματίζεις.
Προτίμησε να δίνεις αντί να κλέβεις.
Προτίμησε ν’ αναπτύσσεσαι παρά να σαπίζεις.
Προτίμησε τη ζωή από το θάνατο.

Είσαι ικανός για μεγάλα θαύματα. Οι δυνατότητές σου είναι απεριόριστες. Ποιο άλλο από τα δημιουργήματά μου απέκτησε και χρησιμοποιεί τη φωτιά; Ποιο άλλο από τα δημιουργήματά μου έχει νικήσει τη βαρύτητα, έχει διαπεράσει τους αιθέρες, έχει νικήσει τις αρρώστιες, τις επιδημίες και την ανομβρία;
Μπορείς να επιλέξεις την αποτυχία και την απόγνωση ή την επιτυχία και την ευτυχία. Η επιλογή είναι δική σου. Εγώ, όπως και πριν, απλά σε παρακολουθώ… με περηφάνια… ή θλίψη."

«Άγνωστε», εύχομαι και ελπίζω, την επόμενη φορά που θα έχεις στα χέρια σου ένα αναμμένο κοκτέιλ προορισμένο για ένα αυτοκίνητο ή για μια βιτρίνα, να μπορέσεις να βρεις τη δύναμη να το σβήσεις, να το αφήσεις κάτω, να βγάλεις την κουκούλα και να επιλέξεις έναν άλλο δρόμο έκφρασης, πάλης, αγώνα, πες το όπως θέλεις.

Μπορείς να το επιλέξεις. Στο χέρι σου εκτός από το αναμμένο κοκτέιλ, όπως λέει και το υπόμνημα, κρατάς και την επιλογή να προτιμήσεις τη δημιουργία από την καταστροφή.

Καλή δύναμη….

Διαπραγματεύσεις, Δεινόσαυροι, Σουβλάκια και Λαχείο!

Εισαγωγή.

Πριν από δύο μέρες, απόγευμα προς βραδάκι. Αν θυμάστε ήταν αυτή η Κυριακή που οι κόκκινοι  θα θέλουν να θυμούνται για πολύ καιρό και οι πράσινοι θέλουν να ξεχάσουν γρήγορα. Ξαφνικά θυμάμαι ότι πρέπει να πάω στην τράπεζα για μια ανάληψη.

- Κούκλες θέλετε να έρθετε μαζί μου μέχρι την τράπεζα; (από μέσα μου συμπληρώνω, να δώσουμε και λίγο χρόνο και στη μαμά να ετοιμάσει την ανάρτησή της)
Απαντάει η Εβελίνα αφού πρώτα ψιθύρισε κάτι στο αυτί της Εβίτας:
- Μπαμπά, θα βγάλουμε μόνο χρήματα ή θα κάνουμε και κάτι άλλο; (από μέσα τους σκέφτονται ότι εκεί κοντά υπάρχει ένα Goodys …)
- Βάλτε τα μπουφάν σας και θα δούμε…
- Έτοιμες μπαμπά!

Μέρος 1ο: Σεμινάριο Διαπραγματεύσεων!

Αφού για λόγους … ψυχικής γαλήνης και ισορροπίας, οι πιτσιρίκες μοιράστηκαν τα πατήματα στα κουμπιά στο ΑΤΜ, πήραμε τα χρήματα από την τρύπα (!) και κατευθυνθήκαμε στο αυτοκίνητο.

Περίπου δέκα μέτρα από το αυτοκίνητο (και 20 μέτρα ... από τα Goodys), το σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή:

- Εβελίνα: Μπαμπά πεινάω!
- Εβίτα: Μπαμπά και εγώ πεινάω!
- Υπομονή κορίτσια, σε λίγο θα είμαστε στο σπίτι και θα φάτε κάτι.

Τεχνική Διαπραγμάτευσης:
Με σχετική αφέλεια/αδιαφορία, προτείνεις μία λύση που ξέρεις ότι δεν είναι … εφικτή ώστε ο άλλος να σου φανερώσει αυτό που θέλει…

- Εβελίνα : Μπαμπά όχι στο σπίτι, θέλουμε Goodys!
- Εβίτα : Ναι Goodys μπαμπά, κοίτα πόσο κοντά είναι!
- Κορίτσια, σίγουρα δεν θέλετε να πάρουμε σουβλάκια και να τα φάμε στο σπίτι;

Τεχνική Διαπραγμάτευσης:
Μέσω ερωτήσεων προσπαθείς να ξεκαθαρίσεις /επιβεβαιώσεις αυτό που πραγματικά θέλει ο άλλος.

- Εβίτα : Όχι σουβλάκια μπαμπά, θέλω Goodys!
- Eβελίνα : Ναι Goodys, κοτομπουκιές και παιχνιδάκι!

Ώπα νάτο φανερώθηκε:) Τα sales και τα negotiation skills αποδίδουν!

Λοιπόν κορίτσια ακούστε : τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, έχουμε λίγο χρόνο και μπορούμε να πάμε στα Goodys αλλά προσέξτε. Επειδή το μηχάνημα δεν είχε αρκετά χρήματα, αυτά που πήρα φτάνουν μόνο για να πάρετε κάτι για φαγητό αλλά ... χωρίς παιχνιδάκι. Λοιπόν ή θα γυρίσουμε στο σπίτι ή θα πάμε και θα πάρετε κάτι να φάτε χωρίς παιχνιδάκι, αλλά αν το φάτε γρήγορα θα παίξετε και λίγο στον παιδότοπο (ή στο πλαστικό κλουβί, όπως το δει κανείς), τι λέτε να γυρίσουμε σπίτι;

Προηγμένη Τεχνική Διαπραγμάτευσης:
Με βάση ένα λόγο/γεγονός που ο άλλος λόγω άγνοιας δεν μπορεί να αμφισβητήσει, δηλώνεις τα όριά σου και τον βάζεις να επιλέξει ανάμεσα στο … τίποτα και σε αυτό που θέλεις/μπορείς να του δώσεις.

Και οι δύο σχεδόν με μια φωνή: Goodys και παιδότοπο!

Μέρος 2ο: Το πΛάσινο δεινοσαυΛάκι!

Έχουμε παραγγείλει τα φαγητά μας χωρίς παιχνιδάκι ή ArGOODaki (αυτό είχε εξασφαλιστεί από πριν αν θυμάστε) και ενώ περιμένουμε την παραγγελία, νοιώθω ένα χέρι στον ώμο μου και ακούω την ευγενική φωνή του νεαρού:

-Να σας ρωτήσω κάτι;
-Παρακαλώ.
-Έχω παραγγείλει ένα γεύμα με ArGOODaki, αλλά επειδή δεν έχω σε ποιον να δώσω το κουκλάκι, μήπως θα ήθελαν οι μικρές να διαλέξουν κάποιο που τους αρέσει και να τους το χαρίσω;
-Σίγουρα δεν έχετε κάπου να το δώσετε, κάποιο ανιψάκι, κάποιο άλλο παιδάκι, κάποια φίλη;
-Α όχι, ακόμα δεν έχω ακόμα αρκετούς φίλους στην Αθήνα.
-Πώς έτσι, δεν μένετε μόνιμα στην Αθήνα;
-Όχι είμαι από τα Ιωάννινα, και ήρθα πολύ πρόσφατα για να κάνω το μεταπτυχιακό μου, και ακόμα δεν έχω αρκετές γνωριμίες οπότε …
-Εντάξει τότε, ευχαριστώ ένα λεπτό να ρωτήσω τις μικρές.

Κορίτσια, ο κύριος θέλει να ….

- Το δεινοσαυράκι θέλουμε μπαμπά! Σωστά Εβίτα;
- Ναι μπαμπά, το πΛάσινο δεινοσαυΛάκι!

Όπως καταλαβαίνετε, οι αισθητήρες και οι κεραίες τα είχαν πιάσει και τα είχαν ακούσει όλα! Τίποτα δεν τους ξεφεύγει:)

Έτσι από εκείνη την Κυριακή που κάποιος θα θυμάται για πάντα  αλλά κάποια θα θέλει να ξεχάσει για πάντα, ένα νέο κουκλάκι προστέθηκε στη συλλογή των ArGOODakiων και από το ίδιο κιόλας βράδι η "σοκολατίτσα" της Εβίτας ανέλαβε τη φροντίδα του.

Ευγενικέ άγνωστε, σ’ ευχαριστούμε για τη φιλική σου δωρεά και σου ευχόμαστε καλή επιτυχία στο μεταπτυχιακό σου! Α, αν τυχόν οι δρόμοι μας κατά τύχη συναντηθούν και πάλι στο ίδιο Goodys, να ξέρεις ότι ... η επόμενη επιλογή μας θα είναι ο Πιγκουίνος!

Μέρος 3ο: Τα Σουβλάκια και το Λαχείο!

Σήμερα το απόγευμα πάλι προς βραδάκι (λέτε τελικά να παίζει ρόλο αυτή η ώρα;), περιμένω στη στάση το λεωφορείο για να γυρίσω στο σπίτι. Το πρωί γίνεται το περπάτημα αν θυμάστε, όχι το απόγευμα. Θυμάμαι ότι εκείνη την ώρα η Άσπα θα έπαιρνε τις πιτσιρίκες από το μπαλέτο που ήταν σχετικά κοντά και της τηλεφωνώ μήπως προλαβαίνει να έρθει από τη στάση και να με πάρει.

Πράγματι το κανονίζουμε και μετά από 10 λεπτά, εμφανίζεται ο λευκός νομάδας με τα 103 άλογα, μπαίνω μέσα και πριν προλάβω να χαιρετίσω και να καθίσω, η Άσπα με ενημερώνει για το … προαποφασισμένο επόμενο βήμα:

- Βασίλη, είπαμε με τα κορίτσια να πάρουμε σουβλάκια μετά το μπαλέτο.. Και αμέσως …
- Μπαμπά εγώ θέλω καλαμάκι σουβλάκι, με ψωμί, με πίτα και λεμόνι!
- Μπαμπά και εγώ θέλω καλαμάκι σουβλακι, με ψωμί, με πίτα και λεμόνι!

Κατανοώ ότι εδώ δεν υπάρχουν περιθώρια … διαπραγματεύσεων, αλλά επειδή και εμένα είχε αρχίσει να με πιάνει μία πείνα, παίρνω τα χαλινάρια …ε, το τιμόνι ήθελα να πω και μετά από λίγο σταθμεύουμε έξω από τη Σουβλακερία!

Κατέβηκα, παρήγγειλα, παρέλαβα, βγήκα , μπήκα στο αυτοκίνητο και φύγαμε. Ξαφνικά μετά από λίγα μέτρα κάτι μέσα μου έλεγε ότι κάτι είχα ξεχάσει, κάτι δεν είχε πάει καλά. Σίγουρα θα έχετε νοιώσει και εσείς κάποια στιγμή αυτό το συναίσθημα, ότι κάτι έχετε ξεχάσει όταν φύγατε από το σπίτι σας ή από κάπου αλλού.

photo by by Leeks

Περπατάς ή οδηγείς και ξαφνικά προσπαθείς να συνειδητοποιήσεις γιατί υπάρχει αυτό το μεγάλο ερωτηματικό στο μυαλό σου. Ξέρεις ότι κάτι ξέχασες, κάτι δεν έγινε σωστά και τρώγεσαι να θυμηθείς τι ήταν αυτό. Μήπως άφησα το ψυγείο ανοιχτό, τα φώτα, μήπως δεν κλείδωσα, ωχ μήπως άφησα το νερό να τρέχει στην μπανιέρα με κλειστή την βαλβίδα και τα δωμάτια θα γίνουν σαν τα Λουτρά της Αιδηψού;

Κάτι λοιπόν δεν μου πήγαινε καλά, οπότε σταθμεύω και τότε μου έρχεται η αναλαμπή :
Δεν πήρα ρέστα από το 50ευρο! Φτου και πάλι φτου!
Τώρα τι λες, πως το αποδεικνύεις;
Για να δω καλύτερα, μπας και κάνω λάθος.
Χέρι στην αριστερή τσέπη, τίποτα.
Χέρι στη δεξιά τσέπη … ώπα κάτι πιάνω, βρε συ το …50ευρο!
Τι θέλει αυτό εδώ;

Τότε συνειδητοποιώ ότι φυσικά και δεν είχα πάρει ρέστα αφού δεν είχα καν … πληρώσει!

Κοιτάζω πίσω στο δρόμο μπας και δω κανένα λαχανιασμένο ταμία να τρέχει και να φωνάζει :

"Ρε τα σουβλάκια ρε! Τα λεφτά ρε!" αλλά τίποτα.

Τώρα τι κάνεις, τρως τα σουβλάκια και λες στην υγειά σας, ας προσέχατε;

Λέω στη Άσπα ότι θα πάω πίσω, μπαίνω στο αυτοκίνητο, επιστρέφουμε, σταθμεύουμε, κατεβαίνω, μπαίνω και πάω στο ταμείο.

- Ξεχάσατε κάτι;
- Δείχνω την απόδειξη, και εξηγώ ότι μάλλον δεν τους είχα πληρώσει.
- Η ταμίας με κοιτάζει με απορία : Μάλλον κάνετε λάθος, δεν θυμάμαι να μην πληρώσατε.
- Εξηγώ ότι : Είχα ένα 50ευρω στην τσέπη και συνεχίζω να το έχω.
- Επιμένει : σίγουρα έχετε πληρώσει, θα το είχα αντιληφθεί αν δεν είχατε πληρώσει.
- Δεν κοιτάτε το ταμείο μήπως …
- Τι να κοιτάξω και τι να ελέγξω τέτοια ώρα … και μετά μου λέει: Ακόμα και να μην πληρώσατε, δεν πειράζει – δεν έγινε τίποτα. Μόνο και μόνο που γυρίσατε πίσω, σας ευχαριστώ!

Πήγα να πω κάτι, αλλά με τον τρόπο της μου έδωσε να καταλάβω ότι το θέμα είχε λήξει, ε και για μην αρχίσουν να κρυώνουν τα σουβλάκια έφυγα για το αυτοκίνητο και σκεφτόμουν :

Λες το αόρατο χέρι του Σμιθ τώρα που η οικονομία δεν είναι και στα καλύτερά της, να αποφάσισε να εφαρμόσει τη θεωρία του μηχανισμού της στα … σουβλάκια;

Γυρίζω στο αυτοκίνητο και αφού εξηγώ στην Άσπα τι έγινε, της βάζω το παρακάτω ερώτημα:

-Πρώτη φορά, την Κυριακή, κάποιος άγνωστος από το πουθενά μας δίνει ένα δώρο!
Δεύτερη φορά, σήμερα, τα σουβλάκια μας βγήκαν δωρεάν!
Επειδή βλέπω ότι η συχνότητα είναι κάθε δύο ημέρες, μήπως μεθαύριο να παίξω τζόκερ ή να πάρω κανένα λαχείο;
-Άσπα (ετοιμαστείτε για κορυφαία ατάκα) : «Τι να το κάνεις το λαχείο; Εγώ είμαι το λαχείο της ζωής σου!»

Ακόμα γελάω με την ατάκα, αλλά … έχει δίκιο!
Αισθάνομαι τυχερός μαζί της!

Άλλωστε συμφωνεί και ο …. Βασιλιάς μαζί μου :)

Άντε καλό μήνα και καλές Γιορτές να έχουμε!

Α, μην με ρωτήσετε που είναι τα Goodys που οι άλλοι πελάτες σου χαρίζουν κουκλάκια και που είναι η ... Σουβλακερία που δεν χρειάζεται να πληρώσεις ...αυτές είναι άκρως απόρρητες πληροφορίες :)