Κούνια - Swing

Σήμερα βρήκα την ευκαιρία να κοιτάξω τις φωτογραφίες από μία βόλτα που είχαμε πάει πρόσφατα με τις πιτσιρίκες στο βουνό. Όπως και σήμερα, έτσι και εκείνη την ημέρα τα σύννεφα έφταναν χαμηλά ακουμπώντας σχεδόν τα δέντρα ενώ μια δροσούλα πλημμύριζε την ατμόσφαιρα. Αρκετά ελαφριά για να μας κάνει να αισθανόμαστε ευχάριστα, χωρίς όμως να μας ξεγελάσει για να μη φορέσουμε τα μπουφάν και τα σκουφιά μας.

Πάνω στο βουνό, υπάρχει μία ξεχασμένη παιδική χαρά.Ένας παλιός ξύλινος φράχτης περικυκλωμένος από αδάμαστα αγριόχορτα, προσπαθεί να σταθεί σαν εμπόδιο ανάμεσα σ'αυτήν και το βουνό.

 

Όπως κάποια παλιά αυτοκίνητα αλλά και κάποια καράβια έχουν αφεθεί στο χρόνο και τη σκουριά, κάπως έτσι και τα παιχνίδια σε αυτή τη μικρή παιδική χαρά έχουν αφεθεί στη μοίρα τους που τα συνοδεύει στο ταξίδι της φθοράς τους.

Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι τα παιχνίδια που βρίσκεις εκεί: ένας μεταλλικός πολύχρωμο μύλος, μια 4θέσια κατασκευή με κούνιες, μία ξύλινη σύνθεση με σκαλάκια και ένα κυλινδρικό τούνελ και άλλη μία παιχνιδοκατασκευή για σκαρφάλωμα. Στην τελευταία βέβαια για λόγους ασφαλείας (δες φωτο παρακάτω) το σκαρφάλωμα είναι απαγορευτικό.

Τώρα αν στην εικόνα προσθέσεις και τα αγριόχορτα που μεγαλώνουν ανεμπόδιστα, τα όργανα αυτής της μικρής παιδικής χαράς μοιάζουν σαν να ξεφυτρώνουν μέσα από ένα  πράσινο χαλί.
Πάνω σ' αυτό το χαλί, τώρα που έχει φθάσει η άνοιξη, τα αγριολούλουδα και ειδικά οι ατίθασες μαργαρίτες κάνουν το δικό τους πάρτυ και δημιουργούν μία ωραία αντίθεση έτσι όμορφα που ξεφυτρώνουν όπου θέλουν.

Αν προσέξεις καλά κάπου μέσα στις μαργαρίτες υπάρχει και ένα σαλιγκάρι (λες να είναι η μοίρα μου να συναντάω παντού τη Γκαροφαμίλια;), το είδες;

Πάντως παρόλο που η μικρή αυτή παιδική χαρά βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, οι πιτσιρίκες πάντα το διασκεδάζουν όταν πηγαίνουμε εκεί. Βλέπεις, στα μυαλό των περισσότερων παιδιών η χαρά του παιχνιδιού πάντα είναι πιο δυνατή από την κατάσταση των παιχνιδιών.

Είναι σαν την ιστορία με το υπερβολικά αισιόδοξο παιδάκι που του έδωσαν ένα φτυάρι και το έβαλαν μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο κοπριά. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να δοκιμάσουν αν θα μπορούσαν να ελέγξουν την πάντα ασυγκράτητη χαρά του.
Όταν μετά από μερικές ώρες πήγαν να δουν τι κάνει, το είδαν να σκάβει με ακατάπαυστη φούρια μέσα στην κοπριά και με απορία το ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό. Ο πιτσιρίκος με ενθουσιασμό τους είπε: «δεν μπορεί μέσα σε τόση κοπριά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένα πόνυ για να παίξω μαζί του!»

Έτσι και οι δικές μας μικρές, πάντα περνούν ωραία εκεί ενώ παράλληλα και εγώ «γυμνάζω» τα χέρια μου αφού κάθε λίγο και λιγάκι δίνω μια δυνατή ώθηση στις κούνιες τους για να πάρουν φόρα.

 

Μου αρέσουν πολύ αυτές οι φωτογραφίες, με τις δύο πιτσιρίκες πάνω στις κούνιες, έτσι όπως αγναντεύουν με ηρεμία τον ορίζοντα, σαν να προσπαθούν μέσα από τα σύννεφα να ατενίσουν το αύριο. Άραγε τι να περνάει από το μυαλό τους;

Εχθές το βράδυ πριν το φιλί της καληνύχτας και ενώ ήταν μέσα στα σκεπάσματά της, ρώτησα την Εβελίνα, τι είναι αυτό που της αρέσει όταν κάνει κούνια.

Να μπαμπά, αισθάνομαι σαν να πετάω.

Και σου αρέσει πιο πολύ όταν παίρνεις τη φόρα ή όταν πηγαίνεις μπροστά με τα πόδια ψηλά;

Όταν είμαι μπροστά με τα πόδια τεντωμένα

Γιατί σ’αρέσει πιο πολύ αυτό;

Είναι σαν να πηγαίνω ψηλά ψηλά στον ουρανό! 

Αλλά μ’αρέσει και όταν θέλω να σταματήσω.

Γιατί σ’αρέσει τότε;

(κάνοντας κίνηση με το χέρι της) Γιατί έτσι όπως πάω μπροστά πίσω, μπροστά πίσω και σιγά σιγά χάνω τη φόρα, είμαι σαν ένα φύλλο που πέφτει αργά στο έδαφος.

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά έχουν το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να περιγράφουν τα συναισθήματά τους. Την Εβίτα δεν πρόλαβα να τη ρωτήσω, είχε ήδη αποκοιμηθεί πριν προλάβω να πάω στο δωμάτιό της. 

Μιας και έχω χρόνια να κάνω κούνια, ίσως την επόμενη φορά να δοκιμάσω να ξαναζήσω αυτό το όμορφο παιδικό συναίσθημα. Όπως έκανε πέρσι ίδια εποχή η Τόνια με το φίλο της το Δημήτρη.

Εσύ, πόσο καιρό έχεις να ….κάνεις κούνια;
Θυμάσαι πως αισθανόσουν;

Καλή Κυριακή!

Α, αν έχεις χρόνο διάβασε δύο ακόμα ωραία post που ανακάλυψα για .... κούνιες:

Mια γριούλα στις κούνιες 
Η κούνια