Αγαπώ όσους μου λείπουν

Προχθές γύρω στις 10 το βράδυ, σε ένα δωμάτιο στον 7^ο όροφο παιδιατρικής κλινικής. Η ξαφνική περιπέτεια που μας αναστάτωσε και μας ταλαιπώρησε, είναι πλέον γνωστή. 

Εδώ και μισή ώρα που η μικρή μου κόρη έχει αποκοιμηθεί, προσπαθώ να συνδεθώ σε ένα από τα 5 απροστάτευτα ασύρματα δίκτυο που έχει εντοπίσει το laptop.

Μάταια. Η εναλλακτική είναι μία κάρτα σύνδεσης που για μία μέρα κοστίζει 14 €!!. Δεν σφάξανε που λένε. Να σκόπευα να την χρησιμοποιήσω για όλη την ημέρα, έστω τη μισή, κομμάτια να γίνει - ίσως και να το σκεφτόμουν. Αλλά για 2-3 ώρες μόνο.... η οικονομική λογική με αποτρέπει από την ιδέα αγοράς της.

Πάντως είναι απορίας άξιο με τις τιμές που έχουν τα δωμάτια αυτού του ξενοδοχείου.... εεε της κλινικής εννοούσα, να χρειάζεται να πληρώσεις επιπλέον για να συνδεθείς στο internet. Ίσως θα έπρεπε να το ξανασκεφτούν, ίσως και να τους γράψω μία επιστολή για το ... μαρούλι μόλις φύγουμε με το καλό.

Αφού λοιπόν εγκαταλείπω την ιδέα της σύνδεσης, λέω να αφοσιωθώ σε μια ανάρτηση.

Σκέφτομαι αυτό που μου είπε η Εβίτα λίγο πριν κοιμηθεί, αφού πρώτα διαβάσαμε 2 παραμύθια και είπαμε και 3 τραγούδια: 2 γνωστά και ένα δικό μου αυτοσχέδιο. 

Τη Σαρανταποδαρούσα ή ΣαΛανταποδαΛούσα όπως την έλεγε μέχρι πριν λίγο καιρό.

(Οι στίχοι σε άλλη ανάρτηση και κατόπιν request J, τουλάχιστον 7 απαιτούνται!) 

Εβίτα: Μπαμπά να σου πω τι σκέφτομαι;

Μπαμπάς: Ναι, τι σκέφτεσαι;

Εβίτα: Να εχθές που δεν είχες έρθει και μου έλειπες σκέφθηκα πόσο σ’αγαπώ.Όμως σήμερα που είσαι μαζί μου και δεν μου λείπεις δεν το σκέφτομαι.

Πριν προλάβω να απαντήσω, με ρωτάει αν μπορεί να μου πει κάτι ακόμα.

Εβίτα: Όμως τώρα που η μαμά και η Εβελίνα πήγαν στο σπίτι και μου λείπουν, σκέφτομαι πόσο πολύ τις αγαπώ. Και τη γιαγιά και τον παππού και τη Στέλλα τη νονά μου που δεν είναι τώρα εδώ. Όλους τους αγαπώ τώρα που μου λείπουν.

Μπαμπάς (λάτρης των ερωτήσεων, αχ αυτές οι πωλήσεις): Όταν τους δεις δηλαδή, δεν θα τους αγαπάς;

Εβίτα: Όχι μπαμπά, δεν είπα αυτό. Απλά (το λέει συχνά και με έμφαση το απλά) σου είπα ότι σκέφτομαι ότι τους αγαπώ τώρα που δεν είναι εδώ, κατάλαβες;

Μπαμπάς: Κατάλαβα Εβιτάκι, είναι πολύ ωραία σκέψη αυτή που έκανες.

Εβίτα: Ναι, δώσε μου ένα φιλάκι τώρα για καληνύχτα!

Ματς, Μουτς! καληνύχτα καρδούλα μου…

Τι απλές και αυθόρμητες σκέψεις που κάνουν τα μικρά παιδιά. 

Πόσο όμορφα και ανοιχτά μπορούν να εκφραστούν και να εξωτερικεύσουν τα συναισθήματά τους σε ανύποπτο χρόνο.

Κάτι που αρκετές φορές εμείς οι μεγαλύτεροι το λησμονούμε ή ίσως δεν το θεωρούμε ιδιαίτερα σημαντικό να το κάνουμε.

Να μιλήσουμε ανοιχτά, χωρίς αναστολές, χωρίς φοβίες για αυτό που νοιώθουμε. Να πούμε στο γνωστό μας, στο συνάδελφό μας, στο φίλο μας, στο συνεργάτη μας, στο σύντροφό μας πως αισθανόμαστε για αυτόν ή για μια κατάσταση που μας προβληματίζει.

Ίσως αν κρίναμε τα πράγματα με τη σοφία των εμπειριών μας αλλά αφήναμε το μικρό παιδί που έχουμε μέσα μας να εκφράσει αυθόρμητα και με ενθουσιασμό τις σκέψεις μας, τα πράγματα να ήταν πιο εύκολα. Ποιος ξέρει, ίσως.

Εσύ τι λες;

ΥΓ: δεν ήμουν ο μόνος που άκουσε αυτά τα λόγια από την Εβίτα. Τα άκουσε και η Εβελίνα σήμερα το απόγευμα.