Επιτέλους ξεπιάστηκα!
Από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είχα ένα μικρό συναχάκι. Ανήμερα, την επόμενη, εκτός από το συναχάκι προστέθηκε και ένας πονοκέφαλος. Όλα αυτά τα καλά συνεχίστηκαν και το Σάββατο, οπότε κάποια σχέδια που είχαμε για βολταρίσματα με τις πιτσιρίκες αναβλήθηκαν.
Έτσι σχεδόν όλο το Σάββατο το πέρασα στον καναπέ.
Μόνος; Όχι βέβαια. Είχα συνεχώς πάνω μου, δίπλα μου, κολλημένες δύο μικρές βδέλλες που δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν. Θυμάστε το τραγούδι
Stuck On You ή το πιο fun
Stuck with You; Κάπως έτσι. Αυτά είναι τα τυχερά των μπαμπάδων.
Κολλημένοι λοιπόν είδαμε ξανά και ξανά αγαπημένες ταινίες των κοριτσιών (αυτός ο
Oscar ο καρχαριομάχος κοντεύει να αποτυπωθεί ανεξίτηλα πάνω στη Bravia). Mέχρι και ντοκιμαντέρ για τη ζωή στον αρκτικό ωκεανό είδαμε. Επειδή όμως στο ντοκιμαντέρ υπήρχαν ζωάκια, έπρεπε να το παρακολουθήσουν και όλα τα ... κατοικίδια που υπάρχουν στο σπίτι μας. Έτσι μετά από λίγο στον
γωνιακό καναπέ υπήρχαν ο συναχωμένος μπαμπάς, οι δύο μικρές βδέλλες και καμιά 30αριά λούτρινα είδη του ζωϊκού βασιλείου το ένα δίπλα στο άλλο, όλοι να παρακολουθούν τις περιπέτειες της Νάνου και της Σήλας (αρκτική αρκούδα, θαλάσσιος ίππος αντίστοιχα).
Μετά ακολούθησε μαγνητικός Γκρινιάρης ταξιδιωτικής έκδοσης στο χαλί, πάλι ξάπλα δηλαδή.
Έχετε παίξει ποτέ Γκρινιάρη και ενώ εσείς κάνετε το παν για να χάσετε, οι άλλοι παίχτες να ... γκρινιάζουν;
Τελικά λίγο μετά τις 9.30 με τον πονοκέφαλο να έχει κορυφωθεί, έπεσα για ύπνο.
Oύτε στα σχόλια για τα Χρόνια Πολλά δεν μπορούσα να απαντήσω.
Την Κυριακή το πρωί ξύπνησα αρκετά νωρίς και ενώ στην αρχή σκέφθηκα να ολοκληρώσω μία εργασία στον Η/Υ, τελικά με κέρδισε η ιδέα να πάω για ένα περπάτημα για να ξεπιαστώ μετά από τόση ξάπλα.
Για την περίπτωση που η Άσπα ξυπνούσε όσο θα έλειπα, άφησα ένα λιτό σημείωμα για να ξέρει που θα είμαι. Για την ακρίβεια άφησα 3, ένα στην κρεβατοκάμαρα, ένα στην κουζίνα και ένα στο γραφείο ώστε να καλύψω όλες τις πιθανά σημεία που θα μπορούσε να τα βρει. Άνδρες : Η ενημέρωση προς τις συζύγους είναι ζωτικό στοιχείο για την οικογενειακή γαλήνη!(
This was a tip, όπως λένε στα αγγλικά). Τώρα που το σκέφτομαι έπρεπε να αφήσω και ένα στο μπάνιο. Next time.
Πριν φύγω πίνω ένα ποτήρι νερό, γραπώνω μια χούφτα καρύδια και σταφίδες για την απαραίτητη ενέργεια και βάζω στην τσέπη ένα μπισκότο βρώμης για back up. (τελικά δεν χρειάστηκε, το σύστημα ανταποκρίθηκε άψογα).
Σιγά σιγά για να μην ξυπνήσω τον γυναικείο πληθυσμό του σπιτιού, βγαίνω έξω και μετά από 10 μέτρα νοιώθω στον ειδικό αισθητήρα OSOTOH (Open Space On Top Of Head) δύο χτυπήματα από ψιχάλες. Σκέφτομαι ότι πάνω που έχω «φτιαχτεί» για περπάτημα ο καιρός πάει να μας τα χαλάσει. Κοιτάζω τον ουρανό και ευτυχώς φαινόταν ότι το υπαίτιο συννεφάκι δεν θα με ακολουθούσε σε λίγο, οπότε αποφάσισα να συνεχίσω τη διαδρομή.
Όλοι οι δρόμοι άδειοι, σχεδόν απόλυτη ησυχία. Τέλειες συνθήκες για περπάτημα και … σκέψεις που το συνοδεύουν. Το περίπτερο της πλατείας μόλις άνοιγε και εκτός από την αφεντιά μου, το μόνο που είδα να κυκλοφορεί ήταν το δημοτικό σκουπιδιάρικο. Καθώς πέρναγε δίπλα μου σκεφτόμουν «Κοίτα τι κάνουν οι άνθρωποι Κυριακή πρωί» αλλά φαντάζομαι ότι και αυτοί κάτι ανάλογο μπορεί να σκέφτηκαν και για τον walker blogger!
Αποφάσισα να πάω μέχρι τη στάση του Metro, όπως
πηγαίνω καθημερινά, αλλά ακολουθώντας διαφορετικούς ενδιάμεσους δρόμους. Έτσι για αλλαγή. Να δούμε και κάτι καινούριο. Όχι όλο τα ίδια. Όπως χρειάζεται να γίνεται και στην εργασία μας. Μπορεί να έχουμε να κάνουμε τα ίδια πράγματα, αλλά ίσως μπορούμε να βρούμε έναν τρόπο να τα κάνουμε διαφορετικά ή να αλλάξουμε τη σειρά που τα κάνουμε ή ακόμα και τη διάθεση με την οποία τα κάνουμε. Μην παγιδευόμαστε στη ρουτίνα. Η ρουτίνα μας αποβλακώνει και σιγά σιγά μας σκοτώνει το ενδιαφέρον. Ποιος πραγματικά το θέλει αυτό;
Τελικά το να αλλάξω ενδιάμεση διαδρομή με έφερε μπροστά σε ένα πολύ όμορφο τριαντάφυλλο που κρεμόταν έξω από τα κάγκελα ενός κήπου. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ να το μυρίσω και να το φωτογραφίσω. Είχα το περιβόητο κινητό μαζί μου. Μπορείς να πας κάπου χωρίς κινητό σήμερα; Ούτε για περπάτημα δεν μπορείς. Εδώ καμιά φορά πας και για το … άλλο και το έχεις μαζί σου στο WC λες και αν χτυπήσει θα μπορέσεις να το απαντήσεις:)
Τέλος πάντων, να το δροσερό τριανταφυλλάκι.
Μετά από λίγο συνάντησα και την εναλλακτική λύση για τους πάνω από
160.000 ιδιοκτήτες παλιών ΙΧ που έχουν καταθέσει τις πινακίδες κυκλοφορίας λόγω των δυσανάλογων και άδικων τελών κυκλοφορίας, κατά τη γνώμη μου. Εσείς τι λέτε;
Μάλιστα η λύση αυτή είναι και περιβαλλοντική. Αφού με την κατάθεση των πινακίδων γλιτώνουν από την περιβόητη περιβαλλοντική επιβάρυνση/χαράτσι, ας αξιοποιήσουν τα ΙΧ που δεν θα μπορούν να τα κυκλοφορήσουν για το περιβάλλον.
Μεταξύ λοιπόν σοβαρού και αστείου, δείτε το …. «πράσινο» ΙΧ. Πρώην υπαίτιο για εκπομπές CO2, τώρα υπαίτιο για απορρόφηση CO2! Εδώ είναι :
Πράσινα τέλη ήθελαν;
Ας τους δώσουμε 160.000 + πράσινα
ΙΧ ζαρντινιέρες!
Αστεία αστεία αν το υπολογίσετε με ένα συντηρητικό μέσο όρο 6 τμ χώρου που καταλαμβάνει κάθε αυτοκίνητο, συζητάμε για περίπου 1.000.000 τμ πράσινου! …. Εντάξει, μια σκέψη κάναμε…
Πως λένε «τρώγοντας ανοίγει η όρεξη;». Έτσι έγινε και με το περπάτημα. Ενώ συνήθως η διαδρομή που καλύπτω μέχρι το ΜΕΤΡΟ είναι 3 χιλιόμετρα παρά κάτι, όταν έφθασα στη στάση αποφάσισα να συνεχίσω λίγο περισσότερο καθώς δεν αισθανόμουν ιδιαίτερη κούραση. Αυτό φυσικά οφείλεται και στα αθλητικά παπούτσια. Είναι εντελώς διαφορετικό να περπατάς με κανονικά παπούτσια έστω και αν αυτά είναι άνετα
hush puppies ή
Geox και άλλο με αθλητικά. Καμία σχέση.
Ακολούθησα λοιπόν μια διαδρομή σχεδόν παράλληλη με τις στάσεις που κάνει το λεωφορείο μέχρι την αφετηρία/τέρμα, ώστε στην περίπτωση που ξαφνικά κουραζόμουν να είχα την εναλλακτική του λεωφορείου για την επιστροφή. (
This was another tip!). Τελικά και παρόλο που η διαδρομή αυτή ήταν λίγο ανηφορική και στο τέλος ζορίστηκαν λίγο οι γάμπες, δεν χρειάστηκε να πάρω το λεωφορείο και μετά από μία περίπου ώρα (και 7 + - χιλιόμετρα όπως το υπολόγισα) επέστρεψα στο σπίτι.
Mπαίνοντας μέσα όσο πιο σιγά μπορούσα, άκουσα τις πιτσιρίκες να συνομιλούν και κατάλαβα ότι είχαν ξυπνήσει και είχαν αρχίσει το παιχνίδι. Προσπαθώντας να μην με πάρουν είδηση, πήρα τη φωτογραφική μηχανή και τις «έπιασα» με τις πρωϊνές φόρμες εργασίας, δηλαδή με τις πυτζάμες!
«Μπαμπά, εμείς παίζουμε. Εσύ ντύθηκες να πας για γυμναστική;» ρώτησε η Εβελίνα.
«Πήγα ήδη κοριτσάρες όσο κοιμόσασταν. Άντε συνεχίστε το παιχνίδι μέχρι να κάνω ένα μπανάκι και μετά να φάμε πρωϊνό μαζί. Ά και όποια δεν φοράει κάλτσες, να φορέσει παρακαλώ!»
«…Εντά-τσι μπαμπά», είπε η … Εβίτα.
Πριν μπω στο μπάνιο, δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε ένα ζουμερό πορτοκάλι. Ότι καλύτερο μετά από μία ώρα περπάτημα.
Το πορτοκάλι ήταν μια ευγενική χορηγία του
Philou από μία πρόσφατη συνάντησή μας. Το πιάτο είναι από το ΙΚΕΑ. (Aν κάποιος γνωρίζει την οικογένεια Φουρλή, ας τους ενημερώσει για τη διαφήμιση μπας και βγάλει κανένα φράγκο το blog!)
Η υπόλοιπη Κυριακή κύλησε πολύ όμορφα με μεγάλη ευεξία και καλή διάθεση από όλους μας. Φυσικά ο …. Oscar ο καρχαριομάχος εμφανίστηκε πάλι στην Bravia. «Σώνει» πια! Τι κόλλημα είναι αυτό;
Κατά ένα περίεργο τρόπο η ενέργεια από το περπάτημα κρατάει ακόμα και τώρα που είναι περασμένες 2 το πρωί. Μήπως πρέπει να το δοκιμάσετε;
Αυτά όμως για σήμερα.
Tην ανάρτηση θα την ανεβάσω αύριο το πρωί γιατί τώρα έχω να ψάξω για …
επίσημο ένδυμα – black tie :).
A καλά δεν το έχετε διαβάσει ακόμα;
Δείτε εδώ!
Καλή εβδομάδα σε όλους και για όσους αισθάνονται … κάπως περίεργα που επιστρέφουν αύριο στα γραφεία τους, σας θυμίζω ότι την Τετάρτη είναι πάλι αργία:)
Σας χαιρετώ!
