27/3/10

Taxi & Δώρο Πάσχα: Να το εισπράξουν ή όχι;

Πριν από λίγο στο tvxs διάβασα :

"Την πρόθεση τους να μην εισπράξουν από το επιβατικό κοινό δώρο Πάσχα, γνωστοποίησαν τα μέλη της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ταξί-Αγοραίων με επιστολή τους, στον γενικό γραμματέα του υπουργείου Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Θεοχάρη Τσιόκα.
Στην επιστολή επισημαίνεται ότι η απόφαση αυτή ελήφθη για την εξυπηρέτηση του κοινού, λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης που αντιμετωπίζουν τα περισσότερα νοικοκυριά..."

Taxi

Αυθόρμητα άφησα το παρακάτω σχόλιο.

Mήπως θα ήταν καλύτερα να εισπράξουν το δώρο και αφού δεν θέλουν να το πάρουν να το αποδώσουν κάπου που θα μπορεί να είναι πιο αξιοποιήσιμο για το κοινό όφελος;

Κάνοντας έναν πρόχειρο ελάχιστο υπολογισμό:
Αν δεν κάνω λάθος πρέπει να υπάρχουν περισσότερα από 20000 ταξί στην Ελλάδα, αλλά ας πούμε ότι είναι μόνο τόσα (όποιος γνωρίζει τον ακριβή αριθμό μπορεί να διορθώσει τα νούμερα).

Έστω ότι το δώρο ισχύει για 10 ημέρες (κανονικά είναι 14: Μ.Δευτέρα-Κυριακή του Θωμά) και το κάθε ταξί κάνει συνολικά μόνο 100 κούρσες (δηλαδή μόνο 10 την ημέρα). Συνολικά θα γίνουν 2.000.000 κούρσες (αριθμός ταξί * κούρσες). Με ένα 1 Ευρώ από την κάθε κούρσα μαζεύονται 2 εκατομμύρια Ευρώ! Και μισές κούρσες να γίνουν πάλι μαζεύεται 1 εκατομμύριο Ευρώ. Αν γίνουν παραπάνω κούρσες;

Το που θα τα δώσουν;

Η λίστα των επιλογών είναι αστείρευτη: από σχολεία, από νοσοκομεία, από κοινωφελή ιδρύματα μέχρι και στο ειδικό ταμείο για την ελληνική οικονομία μπορούν να τα δώσουν.

Η δική σου άποψη;

Να το εισπράξουν και να το αποδώσουν κάπου για κοινό όφελος ή να μην το εισπράξουν;
Αν το αποδώσουν κάπου που θα ήθελες να το αποδώσουν;

17/3/10

Η καλύτερη σπεσιαλιτέ!

Ο θείος Νικήτας (μιλάμε για το θείο του μικρού Θανασάκη αν θυμάστε) μέχρι να ηρεμήσουν τα πνεύματα μετά τις ... αποκαλύψεις, αποφασίζει να "εξαφανιστεί" για λίγο. Πάει λοιπόν ένα 15ήμερο ταξίδι στην Ισπανία και τη δεύτερη κιόλας μέρα βρίσκεται στην αρένα για να παρακολουθήσει ταυρομαχίες.

Αφού τελειώνει το "θέαμα" πηγαίνει για φαγητό στο Plaza de Τoros, ένα gourmet εστιατόριο ακριβώς δίπλα από την αρένα. Από το ξενοδοχείο τον είχαν ενημερώσει ότι όλα τα εδέσματα του συγκεκριμένου εστιατορίου είναι πάντα της ώρας και εξαιρετικά ...φρέσκα!

Ζητάει λοιπόν την σπεσιαλιτέ του μαγαζιού και μετά από λίγη ώρα ο σερβιτόρος του φέρνει ένα βαθύ πιάτο μέσα στο οποίο υπάρχουν δύο μεγάλα στρογγυλά πράγματα....

Meatballs
photo by adactio

- Τι είναι αυτά, ρωτάει με απορία ο θείος Νικήτας.
- Senior, αυτή είναι η καλύτερη σπεσιαλιτέ του Plaza de toros! απαντάει με στόμφο ο σερβιτόρος.
- Ναι αλλά τι είναι;
- Φρέσκα αμελέτητα ταύρου με μια μυστική πατροπαράδοτη σάλτσα!

Ο θείος Νικήτας διστάζει, αλλά τελικά τα δοκιμάζει και ενθουσιάζεται από τη γεύση! Μάλιστα του αρέσουν τόσο πολύ που από την επόμενη ημέρα πηγαίνει κάθε μεσημέρι στο εστιατόριο και παραγγέλνει το ίδιο φαγητό. Όμως μετά από μια εβδομάδα, ο σερβιτόρος του φέρνει ένα πιάτο με δύο μικροσκοπικά στρογγυλά πραγματάκια!

- Τι είναι αυτά; ρωτά κοιτώντας με απορία τον σερβιτόρο.
- Τι να κάνουμε senior. Βλέπετε, δεν κερδίζει πάντα ο ταυρομάχος...

Bullfight  Painting 1

Ηθικό δίδαγμα: Το "φρέσκο" να σε βάζει σε υποψίες:)
Μπορεί να προέρχεται από τύπους που πήγαν να το παίξουν ψύχραιμοι με τους ταύρους αλλά ατύχησαν. Ακολουθούν ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα:

Δες έναν που o ταύρος όχι μόνο τον "πήρε και τον σήκωσε αλλά και τον ..."
Να και άλλος ένας που ακόμα ψάχνει τα ...παντελόνια του!
Να και άλλοι δύο πολύ σίγουροι! Don't play cool against a bull!


ΥΓ: Το ότι το ανέκδοτο έχει σχέση με ταυρομαχίες, μη σε κάνει να πιστεύεις ότι ο Vassilis Online τις υποστηρίζει, το αντίθετο.
Αν θες μπορείς να δηλώσεις και εσύ την αντίθεσή σου εδώ 
Αν δεν έχεις πειστεί ακόμα για τη βαρβαρότητα των "ταυρο-σφαγείων" δες και εδώ 

14/3/10

Όταν έρχονται τα σύννεφα – When the clouds come

Οι φωτογραφίες που θα δεις παρακάτω τραβήχτηκαν στην αρχή της εβδομάδας καθοδόν προς το γραφείο, στο ίδιο περίπου σημείο αλλά με 24 ώρες διαφορά. Ακριβώς 24 ώρες. Ακόμα και εγώ που τις τράβηξα το αγνοούσα μέχρι που είδα την ώρα της λήψης στα στοιχεία των φωτογραφιών.

9/3/2010 στις 9:21 πμ ακριβώς η 1η.
8/3/2010 στις 9:21 πμ ακριβώς η 2η.

Μπορεί να πεις, εντάξει και τι έγινε; Μάθαμε τι ώρα περίπου πηγαίνει στο γραφείο του ο Vassilis Online. Σλόου δη έγκς! Γκρέϊτ δη κάμπατζις! (I guess no translation is required)


Kαι δεν μου λες Mr. Bill, γιατί τις παρουσιάζεις αντίστροφα; Υπομονή, διάβασε παρακάτω.

Και τις δύο τις τράβηξα σκόπιμα.

Την δεύτερη επειδή μου έκανε εντύπωση το σκούρο χρώμα (σχεδόν μωβ) του ουρανού που αντίκρισα μόλις βγήκα από το ΜΕΤΡΟ. Tα σύννεφα ήταν πολύ πυκνά και πολύ μαύρα. Και η μαυρίλα αυτή φαινόταν ότι θα έμενε για πολύ.
Αισθανόσουν τόσο έντονα ότι από λεπτό σε λεπτό θα αρχίσουν να πέφτουν όχι απλά καρεκλοπόδαρα αλλά ντιβανοκασέλες ολόκληρες, μπουφέδες, τραπέζια και όποια άλλη επιπλοκατασκευή μπορείς να σκεφθείς. Ευτυχώς με το συνάδελφο που συναντηθήκαμε τυχαία, προλάβαμε να φθάσουμε στεγνοί στο γραφείο. Όμως μετά από λίγο όταν άρχισε το «γλέντι», όσοι ήταν έξω …

Όλα αυτά όμως μέχρι το άλλο πρωί που τράβηξα την πρώτη φωτογραφία.
Ίδια ώρα λοιπόν, κοιτάς επάνω και όλα είναι διαφορετικά. Ένας πεντακάθαρος ουρανός. Πες τον Αττικό ή όπως αλλιώς θέλεις, ο ουρανός ήταν πανέμορφος. Οι τελευταίες υποψίες από σύννεφα στο βάθος έτρεχαν να φύγουν μακριά από τον καταγάλανο καμβά.

Μια φωτογραφία είναι σαν χίλιες λέξεις, λέει μια κινέζικη παροιμία.
Τώρα που έχουμε δύο; Εδώ είναι που αρχίζουν οι σκέψεις και οι στοχασμοί.

Κάπως έτσι δεν συμβαίνει και με εμάς; Με τη διάθεσή μας;
Τη μία μπορεί να είσαι στα πάνω σου, να έχεις τις χαρές σου και ξαφνικά κάτι αναπάντεχο συμβαίνει και βυθίζεσαι απότομα στις μαύρες σου.
Από την άλλη, ενώ ορισμένες δύσκολες καταστάσεις φαίνεται ότι θα σε ταλαιπωρήσουν για πολύ καιρό, απροσδόκητα τα πράγματα αρχίζουν και αλλάζουν προς το καλύτερο.

Από τα ψηλά στα χαμηλά. Από τα ζεστά στα κρύα. Από τα άσπρα στα μαύρα.
Γαλανός ουρανός- αισιοδοξία, ευχάριστη μέρα/περίοδος,ελπίδα, καλή διάθεση.
Μαύρος ουρανός- απαισιοδοξία, δύσκολη μέρα/περίοδος, κακή διάθεση.

Το πότε θα αλλάξουν τα πράγματα δεν το γνωρίζεις. Όμως κατά βάθος γνωρίζεις ότι αργά ή γρήγορα θα αλλάξουν. Αυτό είναι σίγουρο. Τίποτα δεν μένει σταθερό. Όλα μεταβάλλονται.
Το έχει πει χαρακτηριστικά και ο φιλόσοφος Ηράκλειτος:

"Τα πάντα ρει,
μηδέποτε κατά τ'αυτό μένειν"
 

Αν λοιπόν το γνωρίζεις και αποδέχεσαι αυτό το αξίωμα, μένει να αποφασίσεις που θα εστιάζεις περισσότερο και πως θα αντιδράσεις στις αλλαγές που θα έρθουν.


Θετικά ή αρνητικά;
Με χαμόγελο και δράση ή εντελώς παθητικά;
Εστιάζοντας στη λύση ή στο πρόβλημα;
Με τη βοήθεια άλλων ή μόνος;
Θα δεις το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο;
Θα αφήσεις το πνεύμα σου να πετάξει ελεύθερο σαν πεταλούδα ή θα το κλείσεις ερμητικά μέσα σε ένα σκάφανδρο; 
Θα σκεφτείς πρώτα το γαλανό ή το μαύρο ουρανό;

Βλέπεις τώρα γιατί έβαλα τις φωτογραφίες αντίστροφα;

Σίγουρα είναι δύσκολο να παραμένεις πάντα θετικός σε ότι συμβαίνει γύρω σου ή πάντα να προσπαθείς να βρίσκεις κάτι θετικό σε μια αρνητική κατάσταση. Κάποιες φορές θα στεναχωρηθείς, θα μελαγχολήσεις, θα κλάψεις. Και αυτό είναι μέσα στο "παιχνίδι" των συναισθημάτων που βιώνεις καθημερινά και πολλές φορές είναι λυτρωτικό απελευθερώνοντας τον πόνο.

Όμως  όπως έχει τραγουδήσει η Μαρινέλλα, ότι "από το κλάμα θα βγει μια χαρά σαν το καινούριο πρωί", χρειάζεται να έχεις "προπονήσει" το μυαλό σου να μην παραμένει ακινητοποιημένο στην αρνητική κατάσταση αλλά να βλέπει το φως και την έξοδο από το τούνελ. 
Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο. Άλλωστε αν το σκεφτείς κάθε μέρα μπορείς να βρεις κάποιους λόγους για να σε κάνουν να χαμογελάσεις.

Εχθές το μεσημέρι σε ένα μετεωρολογικό δελτίο, άκουσα ότι τις επόμενες ημέρες ο καιρός θα είναι πάλι άστατος. Ακόμα και αν είναι έτσι, τι λες να προσπαθήσεις να προετοιμάσεις τη διάθεσή σου φτιάχνοντας το δικό σου Δελτίο Καιρού;

Άλλωστε όταν έρχονται τα σύννεφα, φέρνουν και μια υπέροχη …. 
μελωδία μαζί τους…Άνοιξε τα ηχεία σου.



Καλή εβδομάδα!

7/3/10

Κούνια - Swing

Σήμερα βρήκα την ευκαιρία να κοιτάξω τις φωτογραφίες από μία βόλτα που είχαμε πάει πρόσφατα με τις πιτσιρίκες στο βουνό. Όπως και σήμερα, έτσι και εκείνη την ημέρα τα σύννεφα έφταναν χαμηλά ακουμπώντας σχεδόν τα δέντρα ενώ μια δροσούλα πλημμύριζε την ατμόσφαιρα. Αρκετά ελαφριά για να μας κάνει να αισθανόμαστε ευχάριστα, χωρίς όμως να μας ξεγελάσει για να μη φορέσουμε τα μπουφάν και τα σκουφιά μας.

Πάνω στο βουνό, υπάρχει μία ξεχασμένη παιδική χαρά.Ένας παλιός ξύλινος φράχτης περικυκλωμένος από αδάμαστα αγριόχορτα, προσπαθεί να σταθεί σαν εμπόδιο ανάμεσα σ'αυτήν και το βουνό.

fence-weeds-2 fence-weeds-1

Όπως κάποια παλιά αυτοκίνητα αλλά και κάποια καράβια έχουν αφεθεί στο χρόνο και τη σκουριά, κάπως έτσι και τα παιχνίδια σε αυτή τη μικρή παιδική χαρά έχουν αφεθεί στη μοίρα τους που τα συνοδεύει στο ταξίδι της φθοράς τους.

Μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι τα παιχνίδια που βρίσκεις εκεί: ένας μεταλλικός πολύχρωμο μύλος, μια 4θέσια κατασκευή με κούνιες, μία ξύλινη σύνθεση με σκαλάκια και ένα κυλινδρικό τούνελ και άλλη μία παιχνιδοκατασκευή για σκαρφάλωμα. Στην τελευταία βέβαια για λόγους ασφαλείας (δες φωτο παρακάτω) το σκαρφάλωμα είναι απαγορευτικό.

playground-broken-neglected-toy-2playground-broken-neglected-toy-1

Τώρα αν στην εικόνα προσθέσεις και τα αγριόχορτα που μεγαλώνουν ανεμπόδιστα, τα όργανα αυτής της μικρής παιδικής χαράς μοιάζουν σαν να ξεφυτρώνουν μέσα από ένα  πράσινο χαλί.
Πάνω σ' αυτό το χαλί, τώρα που έχει φθάσει η άνοιξη, τα αγριολούλουδα και ειδικά οι ατίθασες μαργαρίτες κάνουν το δικό τους πάρτυ και δημιουργούν μία ωραία αντίθεση έτσι όμορφα που ξεφυτρώνουν όπου θέλουν.

daisy-white-yellow-snail

Αν προσέξεις καλά κάπου μέσα στις μαργαρίτες υπάρχει και ένα σαλιγκάρι (λες να είναι η μοίρα μου να συναντάω παντού τη Γκαροφαμίλια;), το είδες;

Πάντως παρόλο που η μικρή αυτή παιδική χαρά βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση, οι πιτσιρίκες πάντα το διασκεδάζουν όταν πηγαίνουμε εκεί. Βλέπεις, στα μυαλό των περισσότερων παιδιών η χαρά του παιχνιδιού πάντα είναι πιο δυνατή από την κατάσταση των παιχνιδιών.

Είναι σαν την ιστορία με το υπερβολικά αισιόδοξο παιδάκι που του έδωσαν ένα φτυάρι και το έβαλαν μέσα σε ένα δωμάτιο γεμάτο κοπριά. Ήθελαν με αυτό τον τρόπο να δοκιμάσουν αν θα μπορούσαν να ελέγξουν την πάντα ασυγκράτητη χαρά του.
Όταν μετά από μερικές ώρες πήγαν να δουν τι κάνει, το είδαν να σκάβει με ακατάπαυστη φούρια μέσα στην κοπριά και με απορία το ρώτησαν γιατί το κάνει αυτό. Ο πιτσιρίκος με ενθουσιασμό τους είπε: «δεν μπορεί μέσα σε τόση κοπριά, κάπου πρέπει να υπάρχει ένα πόνυ για να παίξω μαζί του!»

Έτσι και οι δικές μας μικρές, πάντα περνούν ωραία εκεί ενώ παράλληλα και εγώ «γυμνάζω» τα χέρια μου αφού κάθε λίγο και λιγάκι δίνω μια δυνατή ώθηση στις κούνιες τους για να πάρουν φόρα.

Swing-young-girl-back-evita Swing-young-girl-back-evelina

Μου αρέσουν πολύ αυτές οι φωτογραφίες, με τις δύο πιτσιρίκες πάνω στις κούνιες, έτσι όπως αγναντεύουν με ηρεμία τον ορίζοντα, σαν να προσπαθούν μέσα από τα σύννεφα να ατενίσουν το αύριο. Άραγε τι να περνάει από το μυαλό τους;

Εχθές το βράδυ πριν το φιλί της καληνύχτας και ενώ ήταν μέσα στα σκεπάσματά της, ρώτησα την Εβελίνα, τι είναι αυτό που της αρέσει όταν κάνει κούνια.

Να μπαμπά, αισθάνομαι σαν να πετάω.
Και σου αρέσει πιο πολύ όταν παίρνεις τη φόρα ή όταν πηγαίνεις μπροστά με τα πόδια ψηλά;
Όταν είμαι μπροστά με τα πόδια τεντωμένα
Γιατί σ’αρέσει πιο πολύ αυτό;
Είναι σαν να πηγαίνω ψηλά ψηλά στον ουρανό! 
Αλλά μ’αρέσει και όταν θέλω να σταματήσω.
Γιατί σ’αρέσει τότε;
(κάνοντας κίνηση με το χέρι της) Γιατί έτσι όπως πάω μπροστά πίσω, μπροστά πίσω και σιγά σιγά χάνω τη φόρα, είμαι σαν ένα φύλλο που πέφτει αργά στο έδαφος.

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά έχουν το δικό τους ιδιαίτερο τρόπο να περιγράφουν τα συναισθήματά τους. Την Εβίτα δεν πρόλαβα να τη ρωτήσω, είχε ήδη αποκοιμηθεί πριν προλάβω να πάω στο δωμάτιό της. 

Μιας και έχω χρόνια να κάνω κούνια, ίσως την επόμενη φορά να δοκιμάσω να ξαναζήσω αυτό το όμορφο παιδικό συναίσθημα. Όπως έκανε πέρσι ίδια εποχή η Τόνια με το φίλο της το Δημήτρη.

Εσύ, πόσο καιρό έχεις να ….κάνεις κούνια;
Θυμάσαι πως αισθανόσουν;


Καλή Κυριακή!

daisy-iron-chain

Α, αν έχεις χρόνο διάβασε δύο ακόμα ωραία post που ανακάλυψα για .... κούνιες:

Mια γριούλα στις κούνιες 
Η κούνια

ShareThis

Related Posts with Thumbnails