Απορρίπτοντας την υπερβολή στο "κυνήγι" τους, δεν είναι όλα τα πράγματα που θα καταφέρουμε να αποκτήσουμε, αλλά οι ζωές που θα καταφέρουμε να αγγίξουμε που θα καθορίσουν την επιτυχία και το αντίκτυπό μας στη ζωή. Αυτό είναι και το νόημα του Dash, ενός από τα αγαπημένα μου video, το να μπορέσεις να κάνεις ή να μην κάνεις τη διαφορά στη ζωή των άλλων.
Οι επιλογές που κάνουμε καθημερινά είναι αυτές που θα καθορίσουν το πόσο σημαντική θα είναι η ζωή μας. Είναι δική μας απόφαση να επιλέξουμε το θετικό αντί για το αρνητικό, το πως θα αντιδράσουμε όταν έρχονται τα σύννεφα, το χαμόγελο αντί για το μουρτζούφλικο ύφος, να ακούμε και να δίνουμε αντί να μιλάμε, την αγάπη αντί για το μίσος.
Η ζωή μας είναι σαν μία ταινία. Σαν μικρά παιδιά, στην αρχή της ζωή μας την παρακολουθούμε παθητικά, καθώς οι γονείς μας μας έφεραν στον κινηματογράφο και μας έβαλαν μπροστά στην οθόνη. Έτσι στην αρχή είμαστε θεατές. Παρακολουθούμε ένα έργο στο οποίο τους κύριους ρόλους έχουν αναλάβει να τους παίζουν άλλοι μεγαλύτεροι από εμάς. Όμως καθώς μεγαλώνουμε, μετράμε τις δυνάμεις μας, αποκτάμε κρίση και αντίληψη, συνειδητοποιούμε ότι έχουμε επιλογές.
Μπορούμε να παραμείνουμε απλοί θεατές σε αυτή την ταινία της ζωής μας χωρίς να επηρεάζουμε καθόλου την εξέλιξή της. Να κάτσουμε στη θέση μας, να γελάμε, να κλαίμε, να τρομάζουμε, να απορούμε με όσα βλέπουμε να γίνονται και να κάνουμε θόρυβο τρώγοντας τα πατατάκια μας και ρουφώντας το αναψυκτικό μας. Απλοί θεατές, τίποτα άλλο. Ή αντί για θεατές να κάνουμε την επιλογή να γίνουμε όχι μόνο πρωταγωνιστές, αλλά οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες της δική μας ταινίας, της δική μας ιστορίας. Γιατί στο τέλος όλοι έχουμε τη δική μας ιστορία είτε αυτή γίνεται αντιληπτή είτε όχι.
Γινόμαστε οι κύριοι της μοίρας μας, μόνο τη στιγμή που αναλαμβάνουμε οι ίδιοι την ευθύνη για τα μονοπάτια και τους δρόμους που επιλέγουμε να βαδίσουμε. Αποδεχόμενοι αυτή την ευθύνη, τότε μπορούμε να αισθανθούμε ότι η ζωή μας αλλάζει προς το καλύτερο. Και για εμάς και για τους άλλους.
Μπορούμε να παραμείνουμε απλοί θεατές σε αυτή την ταινία της ζωής μας χωρίς να επηρεάζουμε καθόλου την εξέλιξή της. Να κάτσουμε στη θέση μας, να γελάμε, να κλαίμε, να τρομάζουμε, να απορούμε με όσα βλέπουμε να γίνονται και να κάνουμε θόρυβο τρώγοντας τα πατατάκια μας και ρουφώντας το αναψυκτικό μας. Απλοί θεατές, τίποτα άλλο. Ή αντί για θεατές να κάνουμε την επιλογή να γίνουμε όχι μόνο πρωταγωνιστές, αλλά οι σεναριογράφοι και οι σκηνοθέτες της δική μας ταινίας, της δική μας ιστορίας. Γιατί στο τέλος όλοι έχουμε τη δική μας ιστορία είτε αυτή γίνεται αντιληπτή είτε όχι.
Γινόμαστε οι κύριοι της μοίρας μας, μόνο τη στιγμή που αναλαμβάνουμε οι ίδιοι την ευθύνη για τα μονοπάτια και τους δρόμους που επιλέγουμε να βαδίσουμε. Αποδεχόμενοι αυτή την ευθύνη, τότε μπορούμε να αισθανθούμε ότι η ζωή μας αλλάζει προς το καλύτερο. Και για εμάς και για τους άλλους.
Enjoy the movie.....and make or be the difference in the life of others!
